Μια ομάδα ερευνητών από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία έχει βρει στοιχεία που δείχνουν ότι σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, το πρόσωπο του οργασμού δεν είναι το ίδιο με το πρόσωπο του πόνου. Στην εργασία τους που δημοσιεύτηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών , οι ερευνητές περιγράφουν την έρευνά τους και τι βρήκαν.

Έχει γίνει κοινό για τους ανθρώπους να εξισώσουν τα πρόσωπα των ανθρώπων που βιώνουν οργασμό με εκείνους που βιώνουν σοβαρό πόνο – πιθανώς λόγω των ερμηνειών του Χόλυγουντ και των δύο. Σε αυτή τη νέα προσπάθεια, οι ερευνητές αντιφάσκουν σε τέτοιες προτάσεις με αποδεικτικά στοιχεία για το αντίθετο.

Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα πρόσωπα που κάνουν οι άνθρωποι ενώ βιώνουν οργασμό ή έντονο πόνο, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικών υπολογιστών που μιμείται μια ευρεία ποικιλία εκφράσεων του προσώπου που είναι ουδέτερες από το φύλο. Ξεκίνησαν με τα μαθηματικά μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί για την κίνηση των προσώπων – περιλάμβανε ένα σύνολο πυρήνων από 42 κινήσεις που αντιπροσωπεύουν διαφορετικά μέρη ενός προσώπου. Στη συνέχεια, ζήτησαν από 80 ενήλικες (μισό άνδρα, μισό θηλυκό) να προσδιορίσουν εάν οι εκφράσεις έδειξαν «οργασμό», «πόνο» ή κάτι άλλο. Χρησιμοποίησαν τα αποτελέσματα για να δημιουργήσουν καλύτερα μοντέλα και στη συνέχεια ζήτησαν από άλλα 104 άτομα να αξιολογήσουν τις προσομοιούμενες εκφράσεις του προσώπου.

Οι ερευνητές βρήκαν μια σαφή διάκριση μεταξύ των αντιλήψεων του πόνου και της ευχαρίστησης – οι περισσότεροι από τους εθελοντές συμφώνησαν ποια ήταν η οποία. Αλλά υπήρχαν περισσότερα για τη μελέτη. Οι εθελοντές είχαν επίσης χωριστεί σε δύο πολιτιστικές ομάδες – οι μισοί από τους δυτικούς πολιτισμούς και οι μισοί από τους ασιατικούς πολιτισμούς. Και οι δύο ομάδες είδαν σαφείς διαφορές μεταξύ των οργασμικών προσώπων και των πονεμένων προσώπων, αλλά διέφεραν σημαντικά σε αυτό που είδαν ως πρόσωπο ενός ατόμου που βιώνει οργασμό.

Αυτοί που προέρχονταν από τις δυτικές κουλτούρες είχαν την τάση να επιλέγουν ευρύχωρες εκφράσεις με εκκεντρικά στόματα. Οι ασιατικοί εθελοντές, από την άλλη πλευρά, επέλεξαν χαμογελαστά πρόσωπα με αυστηρότερα χείλη. Οι ερευνητές προτείνουν ότι οι διαφορές θα μπορούσαν να εξηγηθούν από θεμελιώδεις πολιτισμικές πεποιθήσεις, όπως η αξία που δίνεται στη συμπεριφορά που σχετίζεται με υψηλές ή χαμηλές καταστάσεις διέγερσης.

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

11 + 11 =