Κάθε τεμάχιο είναι κατασκευασμένο από ουδέτερα υλικά PH και έχει επιφάνεια υφής για να δημιουργήσει σπίτια, περιοχές αναπαραγωγής και χώρους προστασίας για τη θαλάσσια ζωή. Η βυθισμένη έκθεση τοποθετείται ανάμεσα στα Posidonia φύκια. Κοινώς γνωστό ως χόρτο Neptune ή μεσογειακό σφουγγάρι, σχηματίζει μεγάλους υποθαλάσσιους λειμώνες που αποτελούν σημαντικό μέρος του θαλάσσιου οικοσυστήματος.
Τα θαλάσσια φυτά είναι μερικές φορές γνωστά ως “πνεύμονες του ωκεανού” επειδή μπορούν να παράγουν τεράστιες ποσότητες οξυγόνου. Οι βάρκες κρατούνται εκτός της περιοχής για να αποτρέψουν την καταστροφή των λιβαδιών και για να διατηρήσουν τους δύτες ασφαλείς. Με χρηματοδότηση από την Mairie de Cannes, το έργο χρειάστηκε 4 χρόνια για να αναπτυχθεί. Η περιοχή ήταν κάποτε γεμάτη με συντρίμμια όπως παλιές μηχανές και αγωγούς, οι οποίοι είχαν αδειάσει για να ανοίξουν το δρόμο για το μουσείο. Τα πορτρέτα έχουν μοντελοποιηθεί σε μέλη της τοπικής κοινότητας, όπως ο Μορίς, ένας 80χρονος ψαράς, και ο Ανούκ, ένας εννιάχρονος μαθητής του σχολείου.
Οι μάσκες χωρίζονται σε δύο. Η πλευρά που αντιμετωπίζει την ακτή είναι “ισχυρή και μεγαλοπρεπής”, ενώ η πλευρά που κοιτά τον ωκεανό δείχνει “ευθραυστότητα και παρακμή”. Τι ενέπνευσε όμως τον γλύπτη, Jason deCaires Taylor η δουλειά του υποτίθεται ότι είναι μεταφορά για τον ωκεανό. “Από τη γη, βλέπουμε την επιφάνεια, ήρεμη και γαλήνια, ή ισχυρή και μεγαλοπρεπή. Ωστόσο, κάτω από την επιφάνεια βρίσκεται ένα εύθραυστο, καλά ισορροπημένο οικοσύστημα – ένα οικοσύστημα που συνεχώς υποβαθμίζεται και ρυπαίνεται με την πάροδο των ετών από την ανθρώπινη δραστηριότητα.”
