Δεκαοκτώ νέα κρούσματα του ιού του Δυτικού Νείλου.

Το σύνολο των ασθενών με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη προσβολή από τον τροπικό ιό διαμορφώνεται μέχρι στιγμής σε 140, αριθμός μεγαλύτερος κατά 40% σε σχέση με τα περιστατικά που καταγράφηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του 2011.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο όσον αφορά την εξέλιξη της επιδημίας είναι το γεγονός, ότι από τα δεκαοκτώ νέα κρούσματα που εντοπίστηκαν, τα δεκατρία αφορούν ασθενείς που εμφάνισαν σοβαρά συμπτώματα, δηλ. εγκεφαλίτιδα ή άσηπτη μηνιγγίτιδα.

Με βάση τα τελευταία συγκεντρωτικά στοιχεία που παρουσιάζονται στην έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), από τους 140 ανθρώπους που έχουν νοσήσει, συμπτώματα στο κεντρικό νευρικό σύστημα έχουν παρουσιάσει οι 96, ενώ ελαφρύτερα αρρώστησαν οι υπόλοιποι 44 που εμφάνισαν μόνο πυρετό.

Μέχρι στιγμής, 97 ασθενείς νοσηλεύτηκαν και πήραν εξιτήριο από το νοσοκομείο, 11 δεν νοσηλεύτηκαν, άλλοι 18 παραμένουν στο νοσοκομείο, 6 νοσηλεύονται στην Εντατική και 8 κατέληξαν.

Αν ληφθεί υπόψη, ότι σε κάθε περιστατικό με προσβολή του κεντρικού νευρικού συστήματος αντιστοιχούν περίπου 140 που έχουν μολυνθεί από τον ιό (με ήπια συμπτωματολογία ή ασυμπτωματικοί), ο πραγματικός αριθμός όσων «κόλλησαν» αλλά δεν αρρώστησαν σοβαρά ξεπερνά τους 13.000.

Παρ’ ότι η πορεία μιας επιδημίας, όπως εκείνης του Δυτικού Νείλου, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και δεν μπορεί να προβλεφθεί με βεβαιότητα, τα στοιχεία δείχνουν, ότι τα μέτρα που ελήφθησαν φέτος για την αντιμετώπιση του ιού (κυρίως οι ψεκασμοί κατά των κουνουπιών) δεν ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά – τουλάχιστον σε ορισμένες περιοχές.

Ο φετινός αριθμός των κρουσμάττων έχει ήδη ξεπεράσει κατά περίπου 40% εκείνον του 2011, ενώ η ασθένεια έκανε δυναμική εμφάνιση στη νότια Αθήνα και στην ανατολική Μακεδονία – Θράκη.

Από τα 96 σοβαρά κρούσματα που έχουν επιβεβαιωθεί έως τώρα, τα 25 εντοπίστηκαν στα νότια προάστια της Αθήνα, τα 23 στην περιφερειακή ενότητα Ξάνθης και τα 15 στην π.ε. Καβάλας, περιοχές όπου πέρυσι δεν είχε αναφερθεί σχεδόν κανένα κρούσμα της ασθένειας.

Ένα γονίδιο που φαίνεται να έχει άμεση σύνδεση με αυτό που ονομάζουμε «μητρικό ένστικτο» εντόπισαν Αμερικανοί ερευνητές.

Συγκεκριμένα, η μελέτη διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου Ροκφέλερ, στη Νέα Υόρκη. Για τις ανάγκες της, οι ερευνητές τροποποίησαν γενετικώς ποντίκια ώστε να έχουν μειωμένα επίπεδα υποδοχέων οιστρόγονων τύπου α (ΕRa), οι οποίοι συνδέονται με την επιθετικότητα, τη σεξουαλική συμπεριφορά και τη μητρική φροντίδα, με στόχο να μελετήσουν τη συμπεριφορά τους.

«Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν μία δραστική μεταβολή σε μια βιολογικά κρίσιμη συμπεριφορά», δήλωσε η Άνα Ριμπιέρο, επικεφαλής της έρευνας, καθώς τα γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια έδειχναν λιγότερο ενδιαφέρον για τα μικρά τους σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Οι επιστήμονες επισήμαναν ότι η έλλειψη του γονιδίου στο οποίο παρενέβησαν οι ερευνητές, δεν προκάλεσε παρενέργειες στις υπόλοιπες συμπεριφορές με τις οποίες σχετίζεται (σεξουαλικότητα, επιθετικότητα), παρά μόνο στο μητρικό ένστικτο.

O Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, δεν βρίσκει στο Παρίσι ένα διαμέρισμα που να του αρέσει  με αποτέλεσμα να δηλώνει πως αν δε βρει σπίτι θα αγοράσει το ξενοδοχείο που διαμένει προσωρινά!

Το ξενοδοχείο υπερπολυτελέστατο του 19ου αιώνα, το οποίο κοστίζει 3.000 ευρώ… τη μέρα!

Mία από του στόματος θεραπεία την τεριφλουνομίδη ενέκρινε o Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για ασθενείς με υποτροπιάζουσες μορφές Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) που χορηγείται μία φορά την ημέρα.

Η τεριφλουνομίδη έχει δείξει σημαντική αποτελεσματικότητα σε μία σειρά μετρήσεων που αφορούν τη δραστηριότητα της ΣΚΠ, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης των υποτροπών, της επιβράδυνσης της εξέλιξης της φυσικής αναπηρίας και της μείωσης του αριθμού των εγκεφαλικών βλαβών που ανιχνεύονται με μαγνητική τομογραφία (MRI).

Η έγκριση του FDA βασίστηκε στα στοιχεία αποτελεσματικότητας από την μελέτη TEMSO (Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral). Σε αυτήν την μελέτη Φάσης ΙΙΙ (TEMSO) και μετά από αξιολόγηση στη διετία, η τεριφλουνομίδη 14 mg μείωσε σημαντικά το ποσοστό των υποτροπών (p=0.0005) και τον χρόνο έως την εξέλιξη της αναπηρίας (p=0.0279) έναντι εικονικού φαρμάκου, σε ασθενείς με υποτροπιάζουσες μορφές σκλήρυνσης κατά πλάκας. Στην ίδια μελέτη, η τεριφλουνομίδη 7 mg επίσης μείωσε σημαντικά το ποσοστό των υποτροπών (p=0.0002).

“Πολλοί άνθρωποι που ζουν με ΣΚΠ έχουν να αντιμετωπίσουν και το επιπλέον φορτίο των ενέσιμων θεραπειών που πρέπει να λαμβάνονται από κάθε ημέρα μέχρι μία φορά την εβδομάδα,” δήλωσε ο Δρ Άαρων Ε. Μίλλερ, Επιστημονικός Διευθυντής στο The Corinne Goldsmith Dickinson Center for Multiple Sclerosis, του Ιατρικού Κέντρου Mount Sinai. “Η έγκριση της τεριφλουνομίδης από τον FDA, μίας νέας από του στόματος θεραπευτική επιλογής, είναι μία ενθαρρυντική εξέλιξη για την κοινότητα της ΣΚΠ και μπορεί να αποτελέσει μία πολύτιμη θεραπεία για τους ανθρώπους που ζουν με αυτήν την συχνά εξουθενωτική νόσο.” Το κλινικό πρόγραμμα της τεριφλουνομίδης βρίσκεται σε εξέλιξη, συμπεριλαμβάνει περισσότερους από 5.000 ασθενείς σε 36 χώρες και είναι ένα από τα μεγαλύτερα που έχουν διεξαχθεί στην ΣΚΠ. Μερικοί ασθενείς που εντάχθηκαν στις φάσεις επέκτασης των κλινικών μελετών έχουν λάβει θεραπεία μέχρι και για 10 έτη. Στο Φύλλο Οδηγιών της τεριφλουνομίδης περιλαμβάνεται προειδοποίηση σχετικά με τον κίνδυνο ηπατοτοξικότητας και τον κίνδυνο τερατογένεσης που βασίζεται σε δεδομένα από προκλινικές μελέτες σε ζώα.

Στις κλινικές μελέτης της ΣΚΠ με την τεριφλουνομίδη, η συχνότητα εμφάνισης σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν παρόμοια μεταξύ των ασθενών που έλαβαν τεριφλουνομίδη και εκείνων που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίστηκαν με την τεριφλουνομίδη στους ασθενείς με ΣΚΠ, περιελάμβαναν αυξημένα επίπεδα ALT, αλωπεκία, διάρροια, γρίπη, ναυτία και παραισθησία. 2/3

 Το Φύλλο Οδηγιών της τεριφλουνομίδης είναι επίσης επικαιροποιημένο με βάση τα παγκοσμίως υπολογιζόμενα 2,1 εκατομμύρια έτη ασθενών από την κυκλοφορία της λεφλουνομίδης η οποία, στις ΗΠΑ, ενδείκνυται για την αντιμετώπιση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Η τεριφλουνομίδη είναι ο βασικός ενεργός μεταβολίτης της λεφλουνομίδης. Με την λεφλουνομίδη έχει παρατηρηθεί σοβαρή ή και θανατηφόρος ηπατική βλάβη σε κάποιους ασθενείς.

Το κλινικό πρόγραμμα ανάπτυξης της τεριφλουνομίδης στην ΣΚΠ περιελάμβανε επίσης την μελέτη TOWER της οποίας τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν προσφάτως. Η TOWER αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια  της από του στόματος τεριφλουνομίδης σε ασθενείς με υποτροπιάζουσες μορφές σκλήρυνσης κατά πλάκας, χορηγούμενο μία φορά την ημέρα. Στην μελέτη, οι ασθενείς που έλαβαν τεριφλουνομίδη14 mg είχαν στατιστικά σημαντική μείωση στο ποσοστό υποτροπών και στον κίνδυνο εξέλιξης της αναπηρίας. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική μείωση του ποσοστού υποτροπής και στους ασθενείς που έλαβαν τεφιφλουνομίδη 7 mg συγκριτικά με εικονικό φάρμακο. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν στη μελέτη ήταν σύμφωνες με των προηγούμενων κλινικών μελετών της τεριφλουνομίδης στην ΣΚΠ. Η πλήρης ανάλυση των δεδομένων της TOWER είναι σε εξέλιξη και τα αποτελέσματά της θα παρουσιαστούν σε προσεχές επιστημονικό συνέδριο.

Η τεριφλουνομίδη είναι ένας ανοσοτροποποιητής με αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Παρότι ο ακριβής μηχανισμός δράσης της τεριφλουνομίδης δεν είναι πλήρως κατανοητός, μπορεί να περιλαμβάνει μείωση του αριθμού των ενεργοποιημένων λεμφοκυττάρων μέσα στο κεντρικό σύστημα (ΚΝΣ).

Αιτήσεις έγκρισης κυκλοφορίας της τεριφλουνομίδης βρίσκονται σε φάση αξιολόγησης από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (European Medicines Agency, EMA) και άλλες ρυθμιστικές αρχές.

Oι αναμνήσεις αλλάζουν κάθε φορά που τις επαναφέρουμε στη σκέψη μας, υποδεικνύουν Τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύεται στο Journal of Neuroscience.

Με άλλα λόγια, κάθε φορά που ανακαλούμε μια ανάμνηση, αυτό που θυμόμαστε δεν είναι το ίδιο το αρχικό συμβάν, αλλά αυτό που θυμηθήκαμε την προηγούμενη φορά. «Οι αναμνήσεις δεν είναι απλώς εικόνες που παράγονται όταν ανατρέχουμε πίσω στο χρόνο στο αρχικό συμβάν. Είναι εικόνες που σταδιακά παραμορφώνονται από τις προηγούμενες φορές που το θυμηθήκαμε» εξηγεί η Ντόνα Μπριτζ του Πανεπιστημίου Νorthwestern στο Σικάγο.

«Η ανάμνηση ενός γεγονότος μπορεί να γίνεται όλο και πιο αναξιόπιστη με κάθε ανάκληση έτσι ώστε στο τέλος να καταστεί εντελώς ψευδή» επισημαίνει. Η Μπριτζ δημοσιεύει τα αποτελέσματα των πειραμάτων σε 12 εθελοντές, συνολικά όμως είχε εξετάσει 70 άτομα στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής της. «Το ίδιο φαινόμενο παρουσιάστηκε σε όλους ανεξαιρέτως τους συμμετέχοντες. Είναι πραγματικά έντονο» σχολιάζει η ίδια.

Την πρώτη μέρα του πειράματος, οι εθελοντές κλήθηκαν να απομνημονεύσουν τις ακριβείς θέσεις 180 αντικειμένων που εμφανίζονταν πάνω σε ένα πλέγμα στην οθόνη του υπολογιστή. Τη δεύτερη και την τρίτη μέρα, οι συμμετέχοντες ξαναείδαν ένα μέρος από τα ίδια αντικείμενα και κλήθηκαν να τα επαναφέρουν στην αρχική τους θέση.Η ανάλυση των αποτελεσμάτων αποκάλυψε ότι την τρίτη μέρα της δοκιμής οι εθελοντές ήταν πιθανότερο να τοποθετήσουν ένα αντικείμενο στη λανθασμένη θέση που το είχαν τοποθετήσει και την προηγούμενη μέρα, αντί στην αρχική του θέση.

«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η εσφαλμένη ανάκληση της θέσης του αντικειμένου τη δεύτερη μέρα επηρέασαν το πώς οι εθελοντές θυμούνταν τη θέση του αντικειμένου την τρίτη μέρα» εξηγεί η Μπριτζ.«Η ανάκληση της ανάμνησης δεν ενίσχυσε απλά την αρχική σύνδεση, αλλά τροποποίησε την αποθήκευση της μνήμης έτσι ώστε να ενισχύει τη θέση που είχε ανακαλέσει ο εθελοντής στη δεύτερη θέση».

Την ερμηνεία αυτή δείχνουν εξάλλου να ενισχύουν τα αποτελέσματα του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος στο οποίο υποβλήθηκαν οι συμμετέχοντες τη δεύτερη μέρα της δοκιμής.Η ανάλυση της εγκεφαλικής δραστηριότητας αποκάλυψε ένα χαρακτηριστικό ηλεκτρικό σήμα την ώρα που οι εθελοντές προσπαθούσαν να θυμηθούν την αρχική θέση του αντικειμένου. Και όσο πιο έντονο ήταν αυτό το σήμα, τόσο πιθανότερο ήταν να τοποθετήσουν οι εθελοντές το αντικείμενο στην ίδια θέση κατά την τρίτη μέρα του πειράματος.

«Το ισχυρό αυτό σήμα φαίνεται να δείχνει ότι μια νέα ανάμνηση σχηματιζόταν εκείνη τη στιγμή. Η νέα αυτή ανάμνηση δημιουργούσε την τάση για επανάληψη του ίδιου λάθους» αναφέρει η Μπριτζ.  Σύμφωνα με την ίδια, η τροποποίηση των αναμνήσεων με κάθε ανάκληση οφείλεται στην προσπάθεια του εγκεφάλου να προσαρμόσει τις αναμνήσεις σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον; «Αν θυμηθεί κανείς κάτι σε ένα νέο περιβάλλον και σε διαφορετικό χρόνο, ή ακόμα αν βρίσκεται σε διαφορετική διάθεση οι αναμνήσεις του είναι πιθανό να ενσωματώσουν τις νέες πληροφορίες» αναφέρει.

 Όπως επισημαίνει, τα ευρήματα της μελέτης ίσως έχουν σημασία για την αναγνώριση υπόπτων στις αστυνομικές έρευνες. Όταν ένας μάρτυρας καλείται να αναγνωρίσει ένα πρόσωπο, είναι πιθανότερο να το κάνει σωστά με την πρώτη, αλλιώς οι αναμνήσεις του από το συμβάν ενδέχεται να επηρεαστούν από τους υπόπτους που παρουσιάστηκαν μπροστά τους.

 Ακόμα και στην καθημερινή ζωή, όμως, το μάθημα που δείχνει να προκύπτει από τη μελέτη είναι ότι δεν πρέπει να έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη στη μνήμη μας.«Όταν κάποιος μου λέει ότι θυμάται ακριβώς τι έγινε, απλά γελάω» λέει η Μπριτζ.

Η Δέσποινα Καμπούρη τρώει χωρίς τύψεις νουτέλα και εντελώς άβαφη απαθανάτισε την στιγμή και μας την έδειξε.

/

/