H κύρια αιτία για την εμφάνιση της καούρας, του πόνου και της δυσπεψίας στην γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση , είναι…

o γαστρικός θύλακας οξέος, σύμφωνα με τα συμπεράσματα του δορυφορικού συμποσίου που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Γαστρεντερολογίας στο Άμστερνταμ, με τη συμμετοχή περισσοτέρων από 500 γαστρεντερολόγων από όλο τον κόσμο.

Ο θύλακας οξέος (Acid Pocket), σύμφωνα με τον Δρ K.McColl, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που ανακάλυψε την ύπαρξή του πριν από 10 χρόνια, ουσιαστικά είναι ένα μεταγευματικό φαινόμενο, κατά τη διάρκεια του οποίου δημιουργείται πάνω από το περιεχόμενο του στομάχου και κάτω από τον κατώτερο οισοφαγικό σφιγκτήρα, μια περιοχή με υψηλή οξύτητα, που επικαλύπτει της τροφές 15 λεπτά περίπου λεπτά μετά την κατάποσή τους. Αυτή η επικάλυψη που περιέχει υδροχλωρικό οξύ που έχει παραχθεί από τον στόμαχο, παλινδρομεί στον οισοφάγο και προκαλεί συμπτώματα, όπως καύσο ( καούρα), πόνο και όξινες αναγωγές. Μπορεί επίσης να προκαλέσει βλάβες στον βλεννογόνο του οισοφάγου, όπως οισοφαγίτιδα ή μεταπλασία (οισοφάγος Barrett).

Το acid pocket δημιουργείται σε όλους αλλά, στα άτομα με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, είναι μεγαλύτερoυ μεγέθους.Επιπλέον, όπως τόνισε ο καθηγητής G.Boeckxstaens από το Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο, πρωτοπόρος στις μελέτες κινητικότητας του οισοφάγου, υπάρχει συσχέτιση του φαινομένου του θύλακα οξέος με την ύπαρξη διαφραγματοκήλης, που είναι ένα συχνό εύρημα σε πάσχοντες από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Έρευνες έδειξαν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η διαφραγματοκήλη, τόσο συχνότερη και μεγαλύτερη είναι η παλινδρόμηση αυτού του θύλακα οξέος προς τον οισοφάγο.

Η ανακάλυψη του θύλακα οξέος, επεσήμανε ο P.J.Kahrilas, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο στις ΗΠΑ, προσφέρει ένα νέο στόχο για τις θεραπείες που μπορούν να εξουδετερώσουν αποτελεσματικά αυτό το όξινο άνω στρώμα, καθώς ένα σημαντικό ποσοστό των ασθενών (11-45%), λαμβάνοντας μόνο αντιόξινα φάρμακα, δεν είναι ικανοποιημένοι από την θεραπεία τους.«Επιπρόσθετα, τα αλγινικά» συνέχισε ο καθηγητής, «θα πρέπει να θεωρούνται σκευάσματα πρώτης εκλογής για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της καούρας και της δυσπεψίας, καθώς επικαλύπτουν το Acid Pocket, προκαλώντας μια προστατευτική γέλη που δεν επιτρέπει την επαφή του οξέος με τον οισοφαγικό βλεννογόνο και άρα ο πάσχων δεν έχει καούρα, δυσπεψία ή πόνο».

Τα αλγινικά, τόνισε ο Δρ Kahrilas, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται και ως συμπληρωματική θεραπεία σε ασθενείς που δεν επιτυγχάνουν πλήρη ύφεση των συμπτωμάτων τους με τα αντιεκκριτικά, αλλά και ως μονοθεραπεία σε περιπτώσεις που η νόσος δεν απαιτεί καθημερινή συστηματική θεραπεία, αλλά μόνον συμπτωματική ανακούφιση. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επίδραση της Γαστροοισοφαγικής Παλινδρομικής Νόσου δεν περιορίζεται στα κλινικά συμπτώματα, αλλά επηρεάζει πολύ αρνητικά την καθημερινή ποιότητα ζωής των ασθενών. Σύμφωνα με μια αμερικανική έρευνα, περισσότερο από 80% των ατόμων με αίσθημα καύσου δεν απολάμβαναν το φαγητό τους, περισσότεροι από 60% είπαν ότι αντιμετώπιζαν διαταραχές του ύπνου, περισσότεροι από 40% είχαν δυσκολία συγκέντρωσης στη δουλειά τους, ενώ 20% ένιωθαν ότι επηρέαζε τη σεξουαλική ζωή τους. Πιο πρόσφατα ευρωπαϊκά δεδομένα που αφορούσαν στην επίδραση της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης στην παραγωγικότητα στην εργασία έδειξαν απώλεια έως και τριών ωρών εργασίας την εβδομάδα και απώλεια επιπλέον χρόνου συστηματικής παρουσίας στην εργασία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σημαντικό οικονομικό φορτίο, τουλάχιστον €55/εβδομάδα κατά μέσο όρο ανά εργαζόμενο με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση.

Tο everolimus εγκρίθηκε, απο την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για τη θεραπεία του νεφρικού αγγειομυολιπώματος συσχετιζόμενου με την οζώδη σκλήρυνση (ΟΣ) σε ενήλικες ασθενείς, οι οποίοι διατρέχουν κίνδυνο εμφάνισης επιπλοκών, αλλά δεν χρήζουν άμεσης χειρουργικής επέμβασης.

Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την πρώτη φαρμακευτική θεραπεία που εγκρίνεται στην Ευρώπη γι’ αυτό τον πληθυσμό ασθενών.«Τα νεφρικά αγγειομυολιπώματα προσβάλλουν τη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών με οζώδη σκλήρυνση και με την πάροδο του χρόνου, μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρά συμπτώματα, μείωση της νεφρικής λειτουργίας, και ενδεχομένως ακόμη και στην ανάγκη μεταμόσχευσης νεφρού ή αιμοκάθαρσης», δήλωσε ο Δρ Κρις Κινγκσγουντ, του Βασιλικού Νοσοκομείου του Σάσεξ στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου.«Η έγκριση αυτή αποτελεί μια σημαντική πρόοδο στην αντιμετώπιση της νόσου στην Ευρώπη, και εφοδιάζει τους κλινικούς γιατρούς με μια εναλλακτική επιλογή πέραν του χειρουργείου για την αντιμετώπιση των νεφρικών όγκων συσχετιζόμενων με την οζώδη σκλήρυνση», συμπλήρωσε.

Η έγκριση βασίζεται σε δεδομένα από την κλινική μελέτη Φάσης ΙΙΙ EXIST-2 σύμφωνα με τα οποία το 42% των ασθενών που έλαβαν everolimus είχαν θετική ανταπόκριση έναντι του 0% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Τα στοιχεία βασίζονται στην ανάλυση της μεταβολής του συνολικού όγκου των αγγειομυολιπωμάτων. Ο διάμεσος χρόνος για την εξέλιξη των αγγειομυολιπωμάτων ήταν 11,4 μήνες στο σκέλος θεραπείας με το εικονικό φάρμακο, ενώ στο σκέλος της θεραπείας με το everolimus δεν υπήρξε εξέλιξη.

Νεφρικά αγγειομυολιπώματα αναπτύσσει έως και το 80% των ασθενών με οζώδη σκλήρυνση, μία γενετική διαταραχή που μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη καλοηθών όγκων σε ζωτικά όργανα. Συνήθως, εκδηλώνονται αρχικά σε άτομα ηλικίας μεταξύ των 15 και 30 ετών, ενώ ο επιπολασμός αυξάνεται με την ηλικία. Με την πάροδο του χρόνου, αυτοί οι νεφρικοί όγκοι μπορεί να μεγαλώσουν τόσο ώστε να προκαλέσουν σοβαρή εσωτερική αιμορραγία, να χρήζουν επείγουσας χειρουργικής επέμβασης, όπως εμβολισμό και νεφρεκτομή, και να οδηγήσουν σε νεφρική ανεπάρκεια ή καρδιαγγειακά νοσήματα.

Η αντιμετώπιση των όγκων μπορεί να αποδειχθεί δύσκολή, καθώς ενδέχεται να είναι περισσότεροι του ενός, ενώ συχνά εμφανίζονται και στους δύο νεφρούς. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, περίπου 7.000 ασθενείς που πάσχουν από οζώδη σκλήρυνση εμφανίζουν μεγάλους αναπτυσσόμενους νεφρικούς όγκους (> 3 cm) με κίνδυνο αιμορραγίας.

Το everolimus λειτουργεί αναστέλλοντας την mTOR, μια πρωτεΐνη που συμμετέχει σε αρκετά μονοπάτια ογκογένεσης. Η οζώδης σκλήρυνση προκαλείται από μεταλλάξεις στα γονίδια TSC1 ή/και TSC2. Όταν τα γονίδια αυτά είναι ελαττωματικά, η δραστηριότητα της mTOR αυξάνεται και μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτη ανάπτυξη και πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων, ανάπτυξη αιμοφόρων αγγείων και τροποποίηση του κυτταρικού μεταβολισμού. Σύμφωνα με προκλινικές μελέτες, το everolimus μειώνει τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και την ανάπτυξη των αιμοφόρων αγγείων μέσω της αναστολής της δράσης της mTOR σε αυτό το σηματοδοτικό μονοπάτι. Η εν λόγω έγκριση έπεται της θετικής γνωμοδότησης από την Επιτροπή Φαρμάκων για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων που εκδόθηκε για το everolimus τον Σεπτέμβριο του 2012, για την αντιμετώπιση του νεφρικού αγγειομυολιπώματος συσχετιζόμενου με την οζώδη σκλήρυνση και ισχύει για τα 27 κράτη-μέλη, συμπεριλαμβανομένων της Ισλανδίας και Νορβηγίας.

Τα αναπνευστικά συμπτώματα των γυναικών επηρεάζει ο εμμηνορρυσιακός κύκλος, επιδεινώνοντας ίσως παθήσεις όπως το άσθμα, υποστηρίζουν Νορβηγοί επιστήμονες.

Όπως αναφέρεται στο επιστημονικό έντυπο American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Χοκλάντ μελέτησε σχεδόν 4.000 γυναίκες και διαπίστωσε επιδείνωση των συμπτωμάτων την περίοδο της ωορρηξίας.Η διαπίστωση αυτή ίσως βοηθήσει στην καλύτερη προσαρμογή της θεραπείας στις ανάγκες των γυναικών. Όλες οι γυναίκες που έλαβαν μέρος στην έρευνα είχαν κανονικό εμμηνορρυσιακό κύκλο διάρκειας 28 ημερών ή λιγότερο, ενώ καμιά δεν έπαιρνε αντισυλληπτικά χάπια. Το 28,5% ήταν καπνίστριες και το 8% είχε διαγνωστεί με άσθμα.

Τα συμπτώματα συριγμού ήταν χειρότερα μεταξύ 10ης και 22ης ημέρας του κύκλου, με ελαφρά ύφεση κοντά στο χρονικό σημείο της ωορρηξίας για τις περισσότερες.

Η δύσπνοια ήταν χειρότερη μεταξύ 7ης και 21ης ημέρας, και πάλι με μικρή μείωση κοντά στην φάση της ωορρηξίας.Η μελέτη κατάληξε στο συμπέρασμα ότι τα προαναφερόμενα συμπτώματα και οι διακυμάνσεις τους δεν αφορούσαν μόνο τις γυναίκες που είχαν διαγνωστεί με άσθμα. Ο βήχας ήταν χειρότερος μετά την ωορρηξία στις πάσχουσες από άσθμα, στις υπέρβαρες και τις καπνίστριες.Όπως εξηγεί ο Δρ Φέρενς Μαξαλάι, ο εμμηνορρυσιακός κύκλος της γυναίκας είναι μια περίπλοκη ορμονική διαδικασία. Κατά τη διάρκεια του τα επίπεδα των ορμονών αυξάνονται και μειώνονται, όπως αυξάνεται και η θερμοκρασία του σώματος κατά την ωορρηξία.

Αυτές οι διακυμάνσεις μπορεί να έχουν άμεσες επιδράσεις στους αεραγωγούς και έμμεσες επιδράσεις στις φλεγμονώδεις αντιδράσεις στην λοίμωξη. «Διαπιστώσαμε ότι τα αναπνευστικά συμπτώματα ποίκιλαν σημαντικά κατά τη διάρκεια του εμμηνορρυσιακού κύκλου. Υπήρχαν σημαντικές αλλαγές στην συχνότητα κατά τη διάρκεια του κύκλου για όλα τα συμπτώματα», εξηγεί ο Δρ Μαξαλάι. «Η προσαρμογή της θεραπείας του άσθματος στον εμμηνορρυσιακό κύκλο της γυναίκας ενδεχομένως να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της αγωγής και να συντελέσει στη μείωση της ανικανότητας και του κόστους της ασθένειας», συμπληρώνει ο Νορβηγός ερευνητής.Η μελέτη έρχεται να ενισχύσει την άποψη ότι η εξατομίκευση της θεραπείας των αναπνευστικών νοσημάτων, σύμφωνα με τα ατομικά συμπτώματα γενικά μπορεί να συντελέσει σε καλύτερα θεραπευτικά σχήματα.