Οι φυσικοί τρόποι βοηθούν στην ανώδυνη διακοπή του καπνίσματος. Η επιλογή της μεθόδου γίνεται ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και τον τρόπο ζωής των καπνιστών.

Μερικές εναλλακτικές μέθοδοι είναι οι πιο κάτω:

Ομοιοπαθητική


Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς εναλλακτικές μεθόδους για τη διακοπή του καπνίσματος. Οι υποστηρικτές της επισημαίνουν ότι βοηθά τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχολογική απεξάρτηση από τη νικοτίνη. Στα θετικά της μεθόδου καταγράφεται το ότι δεν χρησιμοποιούνται χημικές ουσίες, αλλά σκευάσματα τα οποία δεν έχουν παρενέργειες στον οργανισμό.

Η ομοιοπαθητική θεωρείται η καλύτερη μέθοδος για να απαλλαγούν από το τσιγάρο οι γυναίκες που περιμένουν παιδί. Τα δύο βασικά προαπαιτούμενα για να ξεκινήσει η απεξάρτηση από το τσιγάρο μέσω της ομοιοπαθητικής είναι η διακοπή του καφέ λίγες μέρες πριν από την έναρξη της θεραπείας και μια συνέντευξη με τον ομοιοπαθητικό γιατρό ο οποίος θα καθορίσει την πορεία της.

Υπνοθεραπεία


Η υπνοθεραπεία είναι μια μέθοδος η οποία για να στεφθεί με επιτυχία θα πρέπει να είναι απολύτως αποδεκτή από τον καπνιστή. Ο θεραπευτής υποβάλλει τον καπνιστή σε κατάσταση βαθιάς χαλάρωσης και συζητώντας μαζί του προσπαθεί να εστιάσει στο θέμα του τσιγάρου και σε όλα τα θέματα που σχετίζονται με αυτό.
Η υπνοθεραπεία βοηθά περισσότερο τους καπνιστές των οποίων η εξάρτηση σχετίζεται περισσότερο με κάποιες επώδυνες ψυχολογικές καταστάσεις, όπως το αίσθημα της αποτυχίας και οι φοβίες. Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η μέθοδος είναι πιο αποδοτική όταν συνδυάζεται με ψυχοθεραπεία. Η θεραπεία ολοκληρώνεται μετά από ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών ο οποίος μεγαλώνει ανάλογα με το μέγεθος του προβλήματος.
Ωτοθεραπεία


Μικρομασάζ στο πτερύγιο του αυτιού.

Η ωτοθεραπεία έχει τις ρίζες στην αρχαία κινέζικη ιατρική. Σύμφωνα με τις αρχές της, το πτερύγιο του αυτιού είναι ένα πλήρες μικροσύστημα του οργανισμού στο οποίο αντιπροσωπεύονται όλα τα όργανα και οι λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος.
Η διακοπή του καπνίσματος επιτυγχάνεται με μικρομασάζ στο πτερύγιο του αυτιού το οποίο γίνεται με μια μικρή ηλεκτρονική συσκευή. Το μασάζ απελευθερώνει ενδορφίνη, μια ουσία που έχει μπλοκαριστεί από τη νικοτίνη, με αποτέλεσμα να μειώνεται το σύνδρομο στέρησης και η επιθυμία για τσιγάρο.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των θεραπευτών που ακολουθούν τη συγκεκριμένη μέθοδο, τα ποσοστά επιτυχίας της υπερβαίνουν το 90%. Επιπλέον, το 70% των καπνιστών δεν χρειάζονται πάνω από μία συνεδρία για να απεξαρτηθούν, ενώ αν κριθεί απαραίτητο μπορούν να γίνουν άλλες τέσσερις συνεδρίες σε διάστημα έξι μηνών.

Βελονισμός


Σε δύο συνεδρίες, 2 στους 3 πετυχαίνουν τον στόχο.

Ο βελονισμός είναι μία από τις πιο γνωστές εναλλακτικές μεθόδους για τη διακοπή του καπνίσματος. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η θεραπεία γίνεται σε μια συνεδρία διάρκειας 30 λεπτών κατά τη διάρκεια της οποίας τοποθετούνται βελόνες στο αυτί και άλλα σημεία του σώματος. Οι υποστηρικτές της μεθόδου λένε ότι το 70% των καπνιστών κόβουν το τσιγάρο με την πρώτη απόπειρα ενώ οι υπόλοιποι χρειάζονται και δεύτερη συνεδρία.

Επισημαίνουν επίσης ότι μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις χρειάζεται τρίτη προσπάθεια. Μετά τη συνεδρία απαιτείται πλήρης αποχή από όλα τα προϊόντα που περιέχουν νικοτίνη για τις πρώτες 10-12 δύσκολες ώρες. Αν περάσει αυτή η χρονική περίοδος, τα συμπτώματα στέρησης θα είναι πολύ λιγότερα και η προσπάθεια γίνεται πολύ πιο εύκολη. Τον πρώτο καιρό μετά τη θεραπεία ο πρώην καπνιστής μπορεί επίσης να αισθανθεί δυσφορία αν βρεθεί σε περιβάλλον στο οποίο έχει κάπνα.

Τη σοβαρότητα ορισμένων διαταραχών του αυτισμού μπορεί να μειώσει ένα διουρητικό, σύμφωνα με μια μελέτη ερευνητών του INSERM (γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας & Ιατρικής Έρευνας), που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Συγκεκριμένα, η διπλά τυφλή δοκιμή έγινε σε εξήντα παιδιά, ηλικίας 3 ως 11 ετών, προσβεβλημένα από αυτισμό, του συνδρόμου Άσπεργκερ περιλαμβανομένου, τα οποία έλαβαν με κλήρωση επί τρεις μήνες είτε το διουρητικό (1 mg βουμετανίδης την ημέρα) για να «μειωθούν τα επίπεδα του χλωρίου» στα κύτταρα, είτε ένα ψευδοφάρμακο.
Τα παιδιά παρακολουθήθηκαν επί 4 μήνες και στη διάρκεια του τελευταίου δεν ακολούθησαν καμιά θεραπεία. Η σοβαρότητα των αυτιστικών διαταραχών των παιδιών εκτιμήθηκε στην αρχή της δοκιμής και στο τέλος της θεραπείας, δηλαδή έπειτα από 90 ημέρες και ένα μήνα μετά το τέλος αυτής της τελευταίας.
Μολονότι δεν θεραπεύει από τη νόσο, η αγωγή αυτή επέφερε, στα τρία τέταρτα των παιδιών που υποβλήθηκαν σ’ αυτή, άμβλυνση της σοβαρότητας των αυτιστικών διαταραχών, σύμφωνα με τους ερευνητές του γαλλικού ινστιτούτου.
«Έστω κι αν δεν μπορεί να θεραπεύσει τη νόσο, το διουρητικό μειώνει τη σοβαρότητα των αυτιστικών διαταραχών των περισσότερων παιδιών. Σύμφωνα με τους γονείς αυτών των παιδιών, είναι περισσότερο “παρόντα”», δήλωσε ο Γεχεζκέλ Μπεν-Άρι, ένας απ’ αυτούς που συνυπογράφουν τη δοκιμή, μαζί με τον δρα Ερίκ Λεμονιέ, παιδοψυχίατρο εξειδικευμένο στον αυτισμό. Ως παράδειγμα, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι βελτιώνονται η προσοχή και η επαφή.
Οι ερευνητές έχουν καταθέσει αίτημα για να εγκριθεί μια δοκιμή σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Υπογραμμίζουν την ανάγκη να εκτιμηθούν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αυτού του τύπου της θεραπείας και να εμβαθύνει η έρευνα στους μηχανισμούς μέσω των οποίων δρα.