Για την επιθετικότητα του καρκίνου του μαστού ενδεχομένως να είναι υπεύθυνη μια πρωτεΐνη που προάγει την παραγωγή γάλακτος στις γυναίκες, σύμφωνα με διεθνή μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο PLOS Biology.

Συγκεκριμένα, η πρωτεΐνη ELF5 που εντοπίζεται στα μαστικά κύτταρα προκαλεί την παραγωγή γάλακτος ακόμη και στα καρκινικά κύτταρα του μαστού, τα οποία δεν είναι λειτουργικά, κάνοντας έτσι τον καρκίνο πιο επιθετικό, υποστηρίζουν Αυστραλοί και Βρετανοί επιστήμονες.

«Η ανακάλυψη αυτή ανοίγει έναν νέο δρόμο την θεραπεία και τον σχεδιασμό νέων δεικτών που θα προβλέπουν την ανταπόκριση του οργανισμού στην θεραπεία», εξηγεί ο Δρ Κρις Ορμαντι από το Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας «Garvan» του Σίδνεϊ.

Ο Δρ Ορμάντι το 2008 είχε καταφέρει να συνδέσει την πρωτεΐνη ELF5 με την παραγωγή του μητρικού γάλακτος.

Στην τελευταία του μελέτη, προχωρά ένα βήμα πιο πέρα συνδέοντάς την με τον καρκίνο του μαστού.

«Τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούν να ανταποκριθούν σωστά στην ELF5, αλλά αποκτούν ορισμένα χαρακτηριστικά που κάνουν τον καρκίνο πιο επιθετικό και πιο ανθεκτικό στην θεραπεία, με τα υπάρχοντα μέσα», εξηγεί ο Δρ Ορμαντι.

Ο ερευνητής και οι συνεργάτες του καλλιέργησαν εργαστηριακά ιστούς καρκίνου του μαστού, γενετικά τροποποιημένους, να περιέχουν υψηλές ποσότητες της ELF5, και παρατήρησαν τον ταχύ ρυθμό πολλαπλασιασμού της πρωτεΐνης.

Ο καρκίνος του μαστού είναι κύρια αιτία θανάτου, αναλογώντας στο 23% των καρκίνων και το 14% των καρκινικών θανάτων στις γυναίκες. Για την επιλογή της θεραπείας, οι γιατροί συνήθως πρέπει να αναζητήσουν τι είδους υποδοχείς έχει ο καρκίνος (για οιστρογόνα ή προγεστερόνη), ώστε να δουν πως τροφοδοτείται η ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού.

Στα δύο τρίτα των ασθενών, οι καρκίνοι δεν έχουν τους προαναφερόμενους υποδοχείς, δηλαδή δεν επωφελούνται από ορμονικές θεραπείες. Οι γυναίκες αυτές υποβάλλονται συνήθως σε χημειοθεραπεία.

Ο Δρ Ορμαντι διαπίστωσε ότι οι καρκίνοι με ορμονικούς υποδοχείς έχουν χαμηλά επίπεδα της πρωτεΐνης ELF5, ενώ οι μη ορμονο-εξαρτώμενοι έχουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα της πρωτεΐνης.

«Πιστεύουμε ότι στους όγκους με αυξημένη παρουσία της ELF5 αν μπλοκάρουμε την ύπαρξη της πρωτεΐνης, τότε ο πολλαπλασιασμός των καρκινικών κυττάρων θα ανασταλεί και έτσι θα έχουμε το περιθώριο αντιμετώπισης του όγκου. Αν μάλιστα αναπτύξουμε ένα φάρμακο που να στοχεύει την ELF5, τότε θα έχουμε ένα ισχυρό όπλο στην προσπάθεια μας να θεραπεύσουμε τις γυναίκες με επιθετικό καρκίνο του μαστού», υπογραμμίζει ο ερευνητής.

Η μουσική μας φτιάχνει την διάθεση και κάνει καλό στην ψυχική υγεία αλλά η συνήθεια να φοράμε πολλές ώρες τα ακουστικά μας κάνει κακό .

Συγκεκριμένα, πρόσφατη έρευνα επιβεβαιώνει τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς όταν έχει ένα ηχείο, σε υψηλή ένταση, διαρκώς στο αυτί του.

Η ένταση του ήχου θα πρέπει να ρυθμίζεται το πολύ στο 50-60% του μεγίστου, σύμφωνα με τη Sharon Curhan, που ανακάλυψε πως ένας στους πέντε έφηβους υποφέρουν από κάποιου είδους ακουστική δυσλειτουργία, ποσοστό που ξεπερνά κατά 5% τα αντίστοιχα αποτελέσματα του 1980.

Η Sharon Curhan, επίσης κάνει και ένα συσχετισμό μεταξύ των διαφόρων ειδών μουσικής που ακούει κάποιος, την ένταση του ήχου και τη διάρκεια ακρόασης, λέγοντας πως «αν χρησιμοποιεί κανείς ακουστικά και ακούει Electronic, Heavy Metal ή Rock το ασφαλές χρονικό όριο είναι οι 3,5 ώρες όταν η ένταση είναι ρυθμισμένη στο 60%». 

Όπως σημειώνει βέβαια, «αν η ένταση είναι χαμηλότερη αυξάνονται οι ώρες που μπορεί κανείς να ακούσει τη μουσική του με ασφάλεια». 

«Αντίθετα, η Pop, Folk, Classic Rock και άλλα λιγότερο έντονα είδη μουσικής μπορεί κανείς να τα απολαύσει για όσο χρονικό διάστημα επιθυμεί, αν φυσικά παραμείνει στα ασφαλή όρια έντασης (50-60%)», εξηγεί η επιστήμων.

Ένας από τους λόγους που οδηγούμαστε στην αύξηση της έντασης του ήχου, είναι η ανάγκη να αποκόψουμε τους ενοχλητικούς ήχους του περιβάλλοντος. 

Αυτό εκτός του ότι μειώνει σταδιακά την ικανότητά μας να μπορούμε να διακρίνουμε διαφορετικούς ήχους, μας κάνει να ανεβάζουμε την ένταση σε επίπεδα επικίνδυνα για την ακοή μας.

Με το ζούληγμα του στήθους αποτρέπονται τα κακοήθη κύτταρα να δημιουργήσουν καρκίνο, σύμφωνα με με τους επιστήμονες του Μπέρκλεϊ.

Αναλυτικότερα, ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής Γκάουθαμ Βενουγκόπλαν, τονίζει πως η ομάδα του απέδειξε το αυτονόητο.

Ότι δηλαδή η σωματική πίεση μπορεί να ενεργοποιήσει τον οργανισμό: “ Όταν σηκώνουμε βάρη οι μύες μας μεγαλώνουν. Με τη μελέτη μας δείχνουμε ότι η φυσική δύναμη μπορεί να παίζει ρόλο στην ανάπτυξη –και αντίστροφα- καρκινικών κυττάρων”.
Οι επιστήμονες ανέπτυξαν in vitro, κακοήθη επιθηλιακά κύτταρα μαστού, σε μια γέλη μέσα σε σιλικόνη. Έτσι είχαν τη δυνατότητα να ασκούν πίεση κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης με αποτέλεσμα να παρατηρήσουν ότι τελικά η πίεση αυτή αποδείχτηκε “δώρο” αφού τα καρκινικά κύτταρα εξαφανίσθηκαν. Και μάλιστα σε όσα κύτταρα δεν ασκήθηκε πίεση εκείνα έγιναν καρκινικά.

Οι επιστήμονες πάντως διευκρινίζουν ότι η πίεση ή το ζούληγμα δεν αποτελεί το “φάρμακο” κατά του καρκίνου του μαστού, είναι όμως μια κατευθυντήρια γραμμή και ένας άλλος τρόπος πρόληψης. Τα αποτελέσματα της μελέτης παρουσιάστηκαν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Κυτταρική Βιολογία, στο Σαν Φρανσίσκο.

Τα στοιχεία μακροζωίας και ανοσίας των νυχτερίδων μελετούν Αυστραλιανοί ερευνητές οι οποίοι εδώ και χρόνια το γονιδίωμα δύο ειδών που ενδημούν στην Αυστραλία και την Κίνα, αντίστοιχα.

Συγκεκριμένα , η επιστημονική ομάδα Bat Pack μελετά το γονιδίωμα της μαύρης ιπτάμενης αλεπούς, μιας αυστραλιανής νυχτερίδας και της νυχτερίδας γένους Myotis, που απαντάται στην Κίνα, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του Geelong Advertiser.

Τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν ότι η εξέλιξη του προτύπου πετάγματος των νυχτερίδων μπορεί να οδήγησαν τα θηλαστικά αυτά να αναπτύξουν ανοσοποιητικά συστήματα που είναι «ανεξήγητα» εύρωστα.

«Το πέταγμα είναι μια πολύ ενεργητική δραστηριότητα που παράγει τοξικά υποπροϊόντα, άρα όταν οι νυχτερίδες έμαθαν να πετάνε, αναγκαστικά έπρεπε να μάθουν να αντιμετωπίζουν και αυτές τις τοξίνες και εικάζουμε ότι αυτό οδήγησε σε μια ‘παλιρροιακή’ επίδραση», εξηγεί ο Δρ Κρις Κάουλεντ που ηγείται της έρευνας.

«Η πλειοψηφία των νέων ασθενειών στους ανθρώπους, περίπου τα τρία τέταρτα, πηγάζουν από τα ζώα και εξ αυτών, οι ασθένειες των νυχτερίδων είναι οι πιο θανατηφόρες», σημειώνει ο ερευνητής και συμπληρώνει ότι «οι νυχτερίδες όμως, δεν παρουσιάζουν συμπτώματα νόσησης, γεγονός που σημαίνει ότι μάλλον κάτι μοναδικό πρέπει να υπάρχει στο ανοσοποιητικό τους σύστημα».

Μετά την πλήρη αποκωδικοποιίηση του γονιδιώματος των νυχτερίδων, οι επιστήμονες συνέκριναν το DNA με αυτό άλλων θηλαστικών (περιλαμβανομένων των ανθρώπων) για να καταγράψουν ομοιότητες και διαφορές.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η περαιτέρω διερεύνηση των ανοσοποιητικών συστημάτων των νυχτερίδων θα τους επιτρέψει να προλάβουν τον καρκίνο αλλά και επιδημίες ιών που είναι συχνοί στις νυχτερίδες, όπως ο ιός Έμπολα και ο SARS.

Οι νυχτερίδες δεν έχουν πλήρη ανοσία: μια θανατηφόρος νόσος, το σύνδρομο της λευκής μύτης, που προκαλείται από έναν μύκητα, έχει ήδη εξοντώσει εκατομμύρια νυχτερίδες στην Βόρεια Αμερική. Αν και δεν υπάρχει προς το παρόν θεραπεία, ορισμένοι πληθυσμοί έχουν αρχίσει να ανακάμπτουν, γεγονός που δείχνει ότι οι νυχτερίδες ίσως έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν ανοσία και σε αυτή την ασθένεια.