H βλεννοπολυσακχαρίδωσης τύπου ΙΙ ή σύνδρομο Hunter είναι μια ασθένεια λυσοσωμικής αποθήκευσης που προκαλείται από ανεπάρκεια (ή απουσία) ένζυμο, iduronate-2-σουλφατάση (I2S).
Το σύνδρομο πήρε το όνομά του γιατρού Charles A. Hunter (1873-1955), ο οποίος περιέγραψε για πρώτη φορά το 1917. Γεννήθηκε στη Σκωτία, Hunter μετανάστευσε στον Καναδά και είχε μια ιατρική πρακτική στο Γουίνιπεγκ, Μανιτόμπα.Το σύνδρομο Hunter, ή βλεννοπολυσακχαρίδωσης II (MPS II), είναι μια σοβαρή γενετική διαταραχή που προσβάλλει κυρίως άνδρες. Θα παρεμβαίνει με την ικανότητα του σώματος να διασπά και να ανακυκλώνουν συγκεκριμένα βλεννοπολυσακχαρίτες, επίσης γνωστή ως γλυκοζαμινογλυκάνες ή GAG.
Το σύνδρομο Hunter είναι μία από τις πολλές σχετικές ασθένειες λυσοσωμικού αποθήκευσης. Το σύνδρομο Hunter, GAG συσσωρεύεται στα κύτταρα σε όλο το σώμα λόγω της ανεπάρκειας ή απουσίας του ενζύμου 2-σουλφατάση (I2S). Αυτή η συγκέντρωση επηρεάζει με τον τρόπο ορισμένα κύτταρα και τα όργανα στη λειτουργία του σώματος και οδηγεί σε μια σειρά σοβαρών συμπτωμάτων. Δεδομένου ότι η συσσώρευση των GAG συνεχίζεται καθ ‘όλη τη κύτταρα του σώματος, συμπτώματα του συνδρόμου Hunter γίνονται πιο ορατές. Φυσική εκδηλώσεις για ορισμένα άτομα με σύνδρομο Hunter περιλαμβάνουν ξεχωριστές τα χαρακτηριστικά του προσώπου και μεγάλο κεφάλι. Σε ορισμένες περιπτώσεις του συνδρόμου Hunter, κεντρικού νευρικού συστήματος οδηγεί σε αναπτυξιακές καθυστερήσεις και τα προβλήματα του νευρικού συστήματος. Δεν είναι όλα τα άτομα με σύνδρομο Hunter προσβληθεί από τη νόσο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και ο ρυθμός της εξέλιξης των συμπτωμάτων ποικίλλει ευρέως. Ωστόσο, σύνδρομο Hunter είναι πάντα σοβαρή, προοδευτική, και περιορίζουν το προσδόκιμο ζωής. Υπάρχουν υπολογίζεται ότι είναι περίπου 2.000 άτομα έχουν προσβληθεί από τον Hunter Σύνδρομο όλο τον κόσμο, 500 από τους οποίους ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπάρχουν περίπου 30 ασθενείς με σύνδρομο Hunter στον Καναδά, 1 στη Νέα Ζηλανδία και 6 στην Ιρλανδία. Τα συμπτώματα του συνδρόμου Hunter (MPS II) δεν είναι γενικά εμφανής κατά τη γέννηση, αλλά συνήθως αρχίζουν να γίνονται αισθητές μετά από το πρώτο έτος της ζωής.Συχνά, τα πρώτα συμπτώματα του συνδρόμου Hunter μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό κήλες, λοιμώξεις του αυτιού, ρινική καταρροή, και τα κρυολογήματα. Δεδομένου ότι αυτά τα συμπτώματα είναι αρκετά κοινά μεταξύ όλων των βρεφών, δεν είναι πιθανό να οδηγήσει έναν γιατρό για να γίνει η διάγνωση του συνδρόμου Hunter αμέσως.Δεδομένου ότι η συσσώρευση των GAG συνεχίζεται καθ ‘όλη τα κύτταρα του σώματος, συμπτώματα του συνδρόμου Hunter γίνονται πιο ορατές.Φυσική εμφανίσεις πολλών παιδιών με σύνδρομο Hunter περιλαμβάνουν ένα διακριτικό αγένεια στα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, συμπεριλαμβανομένου ενός εξέχοντα μέτωπο, μύτη με πλατύ γέφυρα, καθώς και μια διευρυμένη γλώσσα.Για το λόγο αυτό, άσχετα παιδιά με σύνδρομο Hunter συχνά μοιάζουν μεταξύ τους.
Μπορούν επίσης να έχουν ένα μεγάλο κεφάλι καθώς και μια διευρυμένη κοιλιά. Πολλοί εξακολουθούν να έχουν συχνές λοιμώξεις των αυτιών και της αναπνευστικής οδού.Η συνέχιση της αποθήκευσης των GAG στα κύτταρα μπορεί να οδηγήσει σε όργανα να επηρεαστεί με σημαντικούς τρόπους. Η πάχυνση των καρδιακών βαλβίδων, μαζί με τα τοιχώματα της καρδιάς μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική μείωση στην καρδιακή λειτουργία.Τα τοιχώματα των αεραγωγών μπορεί να γίνει παχύρρευστο, καθώς, οδηγώντας σε προβλήματα αναπνοής κατά τον ύπνο (αποφρακτική νόσο των αεραγωγών).Τα άτομα με σύνδρομο Hunter μπορούν επίσης να έχουν περιορισμένη ικανότητα των πνευμόνων λόγω πνευμονική προσβολή.Δεδομένου ότι το ήπαρ και ο σπλήνας μεγαλώνουν με το χρόνο, η κοιλιά μπορεί να γίνει διαστέλλεται, καθιστώντας κήλες πιο αισθητή.Όλες οι μεγάλες αρθρώσεις (όπως τους καρπούς, τους αγκώνες, τους ώμους, τους γοφούς και τα γόνατα), μπορεί να επηρεαστεί από το σύνδρομο Hunter, που οδηγεί σε δυσκαμψία των αρθρώσεων και της περιορισμένης κίνησης.η Προοδευτική συμμετοχή του δάχτυλο και τον αντίχειρα αποτελέσματα αρθρώσεις σε μειωμένη ικανότητα να πάρει μικρά αντικείμενα. Οι συνέπειες για άλλες αρθρώσεις, όπως τα ισχία και τα γόνατα, μπορεί να είναι όλο και πιο δύσκολο να περπατήσει κανονικά.Αν σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα αναπτύσσεται, μια περαιτέρω μείωση της λειτουργίας του χεριού μπορεί να συμβούν. Τα οστά τους μπορεί να επηρεαστεί, οδηγώντας σε κοντό ανάστημα.Επιπλέον, βότσαλο, ελεφαντόδοντο-χρωματισμένο δερματικές βλάβες μπορούν να βρεθούν στα μπράτσα και τα πόδια και την πλάτη των ορισμένα άτομα με σύνδρομο Hunter.Η παρουσία ή απουσία των βλαβών του δέρματος δεν είναι χρήσιμη, εντούτοις, στην πρόβλεψη της κλινικής σοβαρότητας στο σύνδρομο Hunter.Τέλος, η αποθήκευση των GAG στον εγκέφαλο μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της ανάπτυξης με μεταγενέστερες νοητική καθυστέρηση. Ο ρυθμός και ο βαθμός της εξέλιξης μπορεί να είναι διαφορετική για κάθε άτομο με σύνδρομο Hunter.Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα της σοβαρότητας των συμπτωμάτων του συνδρόμου Hunter. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αν και ο όρος «ήπια» χρησιμοποιείται από τους γιατρούς κατά τη σύγκριση των ατόμων με σύνδρομο Hunter, οι επιπτώσεις της, ακόμη και ήπια νόσο είναι αρκετά σοβαρές.Δύο από τους πιο σημαντικούς τομείς ανησυχίας διακύμανση του βαθμού νοητική υστέρηση και την αναμενόμενη διάρκεια ζωής.Μερικοί άνθρωποι που έχουν το σύνδρομο Hunter δεν είναι διανοητικά καθυστερημένος και να ζήσουν στην δεκαετία του ’20 ή του ’30 τους. Υπάρχουν περιστασιακές αναφορές για ανθρώπους που έχουν ζήσει στην δεκαετία του ’50 ή του ’60 τους.
Η ποιότητα ζωής παραμένει υψηλή σε ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, και πολλοί ενήλικες που απασχολούνται ενεργώς. Αντίθετα, άλλοι με σύνδρομο Hunter αναπτύξουν σοβαρή νοητική έκπτωση και έχουν προσδόκιμο ζωής 15 ετών ή και λιγότερα. Λόγω της πολύ ειδικής φύσης της ασθένειας, η θεραπεία έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολη.
Παρηγορητική θεραπεία
Λόγω της φύσης της ασθένειας, και μπροστά από την έλλειψη πραγματικά αποτελεσματική θεραπεία, είναι σημαντικό να τονίσει την ανάγκη για εκτεταμένη παρηγορητική θεραπεία εναντίον των διαφόρων συμπτωμάτων.Στόχος τους είναι να μειωθούν οι επιπτώσεις από την επιδείνωση του πολλές σωματικές λειτουργίες. Χειρουργική και η ψυχιατρική είναι συχνά καθοριστικό εδώ.Μοσχεύματος μυελού των οστώνΓια μεγάλο χρονικό διάστημα, η πιο αποτελεσματική προσέγγιση ήταν η χρήση των οστών μόσχευμα μυελού. Έχει το πλεονέκτημα της εξασφάλισης μια νέα πηγή των ελλειπόντων I2S. Ωστόσο, τα αποτελέσματα έχουν θεωρηθεί ατελής στην καλύτερη περίπτωση.Ενώ η θεραπεία είναι σε θέση να σταματήσει τα περισσότερα από τα συμπτώματα, είναι σχεδόν εντελώς αναποτελεσματική έναντι των συμπτωμάτων του εγκεφάλου των ασθενών σύνδρομο Hunter.Κυρίως, αυτό μεταφράζεται σε πολύ βελτιωμένη διάρκεια ζωής, πολύ βελτιωμένες συνθήκες ζωής, αλλά αυτό δεν λύνει τα ψυχικές ανεπάρκειες των ασθενών.
Ωστόσο, οστών μόσχευμα μυελού των οστών είναι μια σημαντική χειρουργική επέμβαση με αρκετές δυσμενείς επιπτώσεις αυτών των χειρουργική, συμπεριλαμβανομένης απειλητική για τη ζωή τους κινδύνους για τον ασθενή.Εξαιτίας αυτών των λόγων, μοσχεύματα έχουν δει μια μείωση στην εφαρμογή τους ως θεραπεία του συνδρόμου Hunter.ElapraseΑρχικά αναπτύχθηκε και εισήγαγε «Shire Ανθρώπινες Γενετικές Θεραπείες Ltd» (προηγουμένως ονομαζόταν «Transkaryotic θεραπειών, Inc»), στις 24 Ιουλίου του 2006, μια συνθετική μορφή της I2S, που ονομάζεται Elaprase (Idursulfase), εγκρίθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες Τροφίμων και Φαρμάκων ως ένα ένζυμο θεραπεία αντικατάστασης για το σύνδρομο Hunter.
Elaprase είναι μια κεκαθαρμένη μορφή του λυσοσωμικού ενζύμου 2-σουλφατάση και παράγεται με τεχνολογία ανασυνδυασμένου DNA σε μια ανθρώπινη κυτταρική γραμμή.Elaprase μπορεί να είναι ένα από τα πιο ακριβά φάρμακα που κατασκευάστηκε ποτέ, με εκτιμώμενο κόστος των USD300, 000 ευρώ ανά ασθενή, ανά έτος.Από την αρχή, Elaprase έχει θεωρηθεί ως μια ευκαιρία για να βρείτε τα περισσότερα ή όλα από τα πλεονεκτήματα των μοσχευμάτων μυελού των οστών χωρίς ορισμένα από τα μειονεκτήματά του.A 53-εβδομάδων, τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο Φάσης ΙΙ / ΙΙΙ μελέτη έδειξε ότι Elaprase παρέχει κλινικά σημαντικά οφέλη για τους ασθενείς με σύνδρομο Hunter.
Το κύριο τελικό σημείο αποτελεσματικότητας της μελέτης ήταν μια σύνθετη ανάλυση των μεταβολών από την αρχική τιμή σε δύο κλινικές μέτρα: 6 λεπτά με τα πόδια δοκιμή και το ποσοστό προβλεπόμενης ζωτικής χωρητικότητας.Shire είναι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω ότι αυτό το τελικό σημείο επιτεύχθηκε στατιστικά σημαντική σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Μετά από ένα χρόνο θεραπείας, οι ασθενείς που λαμβάνουν εβδομαδιαίες εγχύσεις του Elaprase παρουσίασαν μέση αύξηση στην απόσταση που διανύθηκε σε έξι λεπτά από 35 μέτρα σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.Η θεραπεία με ELAPRASE ήταν γενικά καλά ανεκτή από τους ασθενείς στην Φάσης ΙΙ / ΙΙΙ δίκη. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν συνήθως αναφέρθηκαν σε σχέση με εγχύσεις, και ήταν γενικά ήπιες έως μέτριες.
Η ετικέτα Elaprase περιλαμβάνει προειδοποίηση -πληροφορίες σχετικά με το ενδεχόμενο αντιδράσεων υπερευαισθησίας.
Aναφέρει ότι “οι αναφυλακτικές αντιδράσεις, οι οποίες μπορεί να είναι απειλητικές για τη ζωή, έχουν παρατηρηθεί σε ορισμένους ασθενείς κατά τη διάρκεια της Elaprase εγχύσεις.Ως εκ τούτου, η κατάλληλη ιατρική υποστήριξη θα πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμη όταν Elaprase χορηγείται.Οι ασθενείς με μειωμένη αναπνευστική λειτουργία ή οξεία αναπνευστική νόσος μπορεί να διατρέχουν κίνδυνο σοβαρής οξείας επιδείνωσης της αναπνευστικής τους συμβιβασμό λόγω αντιδράσεων έγχυσης, και απαιτούν πρόσθετη παρακολούθηση ».
Σε όλες τις φάσεις της κλινικής μελέτης για Elaprase, έντεκα ασθενείς εμφάνισαν σημαντικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας κατά τη διάρκεια 19 από 8.274 εγχύσεις (0,2%) και κανένας ασθενής δεν διέκοψε τη θεραπεία μόνιμα, ως αποτέλεσμα της αντίδρασης υπερευαισθησίας.
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν σε ποσοστό> 30% των ασθενών κατά τη διάρκεια της Φάσης ΙΙ / ΙΙΙ δοκιμή ήταν πυρεξία, κεφαλαλγία και αρθραλγία.
Πενήντα ένα τοις εκατό (32 από 63) των ασθενών στο εβδομαδιαίο σκέλος θεραπείας Elaprase στη βασική κλινική μελέτη (53-εβδομάδων ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη με επέκταση ανοιχτή) ανέπτυξαν αντι-idursulfase αντισώματα IgG.
Οι γονείς του Hunter ασθενή με σύνδρομο θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η θεραπεία συνεπάγεται με αυστηρή θεραπευτική αγωγή με μακράς διάρκειας μετάγγιση IV.
