Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου όλα μοιάζουν να χάνουν το χρώμα τους. Άνθρωποι που κάποτε γελούσαν εύκολα, ξαφνικά αισθάνονται ένα συναισθηματικό κενό – ένα μόνιμο βάρος μέσα τους. Η χαρά φαίνεται μακρινή, οι όμορφες στιγμές δεν αγγίζουν την ψυχή και στη θέση τους εμφανίζονται η λύπη, ο θυμός και μια βαθιά πικρία. Το συναισθηματικό κενό δεν είναι πάντα εύκολο να εξηγηθεί, γιατί πολλές φορές δεν συνδέεται με ένα μόνο γεγονός. Είναι ένα συναίσθημα που χτίζεται αργά, μέσα από εμπειρίες, απογοητεύσεις και εσωτερικές συγκρούσεις.
Όταν η ψυχή κουράζεται
Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν πως η λύπη εμφανίζεται μόνο όταν συμβαίνει κάτι τραγικό. Στην πραγματικότητα όμως, η ψυχική κούραση μπορεί να δημιουργηθεί από μικρά καθημερινά πράγματα που συσσωρεύονται μέσα μας. Η πίεση, οι υποχρεώσεις, οι απογοητεύσεις, οι ανθρώπινες σχέσεις που πληγώνουν ή η αίσθηση ότι δεν μας καταλαβαίνει κανείς, αφήνουν σημάδια. Κάποια στιγμή, το μυαλό σταματά να αντιδρά όπως πριν και η χαρά μοιάζει να «κλείνει».
Πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, εργάζονται, μιλούν με φίλους, βγαίνουν έξω, αλλά μέσα τους αισθάνονται άδειοι. Αυτό το κενό δημιουργεί την αίσθηση ότι τίποτα δεν έχει πραγματική αξία. Ακόμη και στιγμές που κανονικά θα προκαλούσαν ενθουσιασμό, φαίνονται αδιάφορες.
Η πικρία που γεννιέται από τις πληγές
Η πικρία συνήθως δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα εμπειριών που άφησαν μέσα μας απογοήτευση. Άνθρωποι που μας πλήγωσαν, υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, προσπάθειες που δεν αναγνωρίστηκαν, όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. Όταν κάποιος πληγώνεται επανειλημμένα, αρχίζει να χάνει την εμπιστοσύνη του στους άλλους αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό.
Τότε ο θυμός γίνεται ένας μηχανισμός άμυνας. Δεν είναι πάντα θυμός προς τους άλλους. Πολλές φορές είναι θυμός προς τη ζωή, προς τις καταστάσεις ή ακόμη και προς τον εαυτό μας επειδή αντέξαμε περισσότερα απ’ όσα μπορούσαμε. Αυτός ο θυμός, όταν μένει για καιρό μέσα μας, μετατρέπεται σε πικρία και μας απομακρύνει από τη χαρά.
Γιατί χάνεται η χαρά;
Η χαρά δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ευχάριστων γεγονότων. Συνδέεται με την εσωτερική ισορροπία. Όταν ένας άνθρωπος ζει συνεχώς με άγχος, φόβο ή απογοήτευση, ο ψυχισμός του δυσκολεύεται να αισθανθεί θετικά συναισθήματα. Είναι σαν το μυαλό να βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση επιβίωσης.
Κάποιες φορές, πίσω από αυτό το συναίσθημα κρύβεται και η μοναξιά. Ακόμη κι αν υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, μπορεί να νιώθουμε ότι κανείς δεν μας ακούει πραγματικά. Η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας κάνει το άτομο να απομονώνεται συναισθηματικά και να βυθίζεται περισσότερο στη θλίψη.
Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να καταπιέζουν τα συναισθήματά τους. Από μικροί άκουγαν ότι πρέπει να είναι δυνατοί, να μην κλαίνε, να μη δείχνουν αδυναμία. Όμως τα συναισθήματα που δεν εκφράζονται, δεν εξαφανίζονται. Παραμένουν μέσα μας και μετατρέπονται σε βάρος.
Η ανάγκη να ακούσουμε τον εαυτό μας
Το συναισθηματικό κενό είναι συχνά ένα εσωτερικό μήνυμα ότι κάτι μέσα μας χρειάζεται φροντίδα. Δεν σημαίνει απαραίτητα αδυναμία ούτε ότι κάποιος είναι «προβληματικός». Σημαίνει πως η ψυχή έχει κουραστεί και ζητά χώρο για να εκφραστεί.
Το πρώτο βήμα είναι να αποδεχτούμε όσα νιώθουμε χωρίς ντροπή. Η συνεχής προσπάθεια να δείχνουμε καλά ενώ μέσα μας υποφέρουμε, κάνει τον πόνο πιο βαρύ. Η συζήτηση με ανθρώπους εμπιστοσύνης, η ξεκούραση, η απομάκρυνση από τοξικές καταστάσεις και πολλές φορές η βοήθεια ενός ειδικού μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά.
Η χαρά δεν επιστρέφει πάντα απότομα. Συνήθως έρχεται αργά, μέσα από μικρές αλλαγές και μικρές στιγμές που ξαναδίνουν νόημα στην καθημερινότητα. Ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, μια ειλικρινής κουβέντα ή η αίσθηση ότι κάποιος μας καταλαβαίνει μπορούν να γίνουν η αρχή.
Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά, τα συναισθήματα δεν μένουν ίδια για πάντα. Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να νιώθει, να αγαπά και να ελπίζει. Και πολλές φορές, ακόμη και μέσα από τη λύπη, ξεκινά ο δρόμος για να ξαναβρεί τη χαρά του.
