O βρεφονηπιακός σταθμός μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα μετέπειτα παχυσαρκίας του παιδιού, υποστηρίζουν Καναδοί επιστήμονες.

Όπως αναφέρεται στο επιστημονικό έντυπο Journal of Pediatrics, οι ερευνητές του Πανεπιστήμιου του Μόντρεαλ και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομειακού Κέντρου «Sainte-Justine» μελέτησαν για έξι χρόνια ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.649 οικογενειών από το Κεμπεκ και ταξινόμησαν τα παιδιά (ηλικίας από 1,5 έως και 4 ετών) σε κατηγορίες ανάλογα με ποιος ήταν επιφορτισμένος με την φύλαξή τους: η οικογένεια, ο βρεφονηπιακός σταθμός, η νταντά, οι παππούδες κ.α..

Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι τα παιδιά που φοιτούσαν σε βρεφονηπιακό σταθμό είχαν κατά 50% μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα σε ηλικία 4-10 ετών, συγκριτικά με εκείνα που έμεναν σπίτι με τους γονείς ή με άλλα συγγενικά πρόσωπα.

Σύμφωνα με την επικεφαλής της μελέτης Δρ Μαρί-Κλοντ Ζοφρουά, «η εν λόγω διαφορά δεν μπορεί να εξηγηθεί με βάση τους γνωστούς παράγοντες κινδύνου, όπως το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των γονιών, το χρόνο θηλασμού, το βάρος της μητέρας ή αν αυτή εργάζεται». Οι μηχανισμοί που ευθύνονται για την αυξημένη αναλογία παιδιών με βάρος παραπάνω από το φυσιολογικό μεταξύ εκείνων που πάνε στους βρεφονηπιακούς σταθμούς, παραμένουν άγνωστοι. Η ποιότητα της διατροφής των παιδιών και ο βαθμός που ασκούνται στους σταθμούς, αποτελούν τις κυριότερες πιθανές αιτίες. Πάντως αυξημένες είναι, επίσης, οι πιθανότητες για παχυσαρκία των μικρών παιδιών, όταν μένουν μεν στο σπίτι τους, αλλά τη φροντίδα τους έχει αναλάβει κάποιος άλλος (συγγενής, νταντά κ.α.) εκτός από τους γονείς. Η ερευνήτρια Δρ Σιλβάνα Κοτέ που συμμετείχε στην ομάδα σημειώνει ότι, σε κάθε περίπτωση, οι γονείς θα πρέπει να προσπαθούν, τα παιδιά τους, είτε στο σπίτι βρίσκονται είτε στον βρεφονηπιακό σταθμό, να τρώνε σωστά και να ασκούνται επαρκώς. Από την πλευρά τους, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί πρέπει να φροντίσουν να παρέχουν πιο υγιεινή διατροφή και να δίνουν περισσότερη έμφαση στις σωματικές δραστηριότητες των παιδιών ηλικίας δύο έως πέντε ετών.

Ο εγκέφαλος εργάζεται διαρκώς για την παραγωγή ικανοποιητικών ποσοτήτων νευροδιαβιβαστών, ώστε τα επίπεδά τους να είναι σε ισορροπία. Αυτό γίνεται με το να αυξάνει ή να μειώνει την ποσότητα των μηνυμάτων που μεταφέρονται μεταξύ των νευρώνων και ρυθμίζοντας την ποσότητα των νευροδιαβιβαστών που εισέρχονται στον εγκέφαλο και τον αριθμό των μηνυμάτων που μεταδίδονται μέσω της «ενεργοποίησης» και της «καταστολής» των υποδοχέων.

 Σχετικές πληροφορίες δίνει στο www.Life2day.gr η Αγγελική Κορδαλή Διαιτολόγος-Διατροφολόγος .Επιστημονικός Συνεργάτης Medidiatrofi.   

Τα επίπεδα των νευροδιαβιβαστών επηρεάζουν άμεσα την ψυχολογία μας. Όταν οι βασικοί νευροδιαβιβαστές είναι σε επαρκής ποσότητες, η διάθεση και η συναισθηματική μας κατάσταση είναι σε σταθερά επίπεδα. Αν όμως για κάποιον λόγο διαταραχθεί η ισορροπία τους υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να οδηγηθούμε είτε σε υπερβολική λήψη τροφής (κυρίως γλυκά και αμυλούχες τροφές) είτε σε εθελούσια ασιτία. Αυτό συνεπάγεται εξάρτηση από συγκεκριμένα είδη τροφών για να νιώσουμε ευφορία και να έχουμε καλή διάθεση (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε…). Όλη αυτή η διαδικασία είναι ένας φαύλος κύκλος κατά τον οποίο διαταράσσεται η φυσιολογική χημεία του εγκεφάλου.

Χημεία του Εγκεφάλου και Διατροφή – MediDiatrofi.gr

Το Πεπτικό Σύστημα ως «προέκταση» του εγκεφάλου…

Νευροδιαβιβαστές βρίσκονται και στο πεπτικό σύστημα στο οποίο υπάρχουν ειδικοί υποδοχείς των νευροδιαβιβαστών. Ένας αριθμός νευροδιαβιβαστών είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο της όρεξης. Ορισμένοι από αυτούς είναι:

1)   Οι ενδορφίνες

2)   Η νοραδρεναλίνη

3)   Το νευροπεπτίδιο Υ

4)   Χολεκυστοκυνίνη

5)   Σεροτονίνη

6)   Παράγοντας απελευθέρωσης κορτικοτροπίνης

Ενδορφίνες: οι ενδορφίνες είναι ένα σύμπλεγμα από τουλάχιστον 50 ισχυρές εγκεφαλικές και σωματικές χημικές ουσίες οι οποίες αυξάνουν κι ενισχύουν την αίσθηση ικανοποίησης και ευχαρίστησης προκαλώντας παράλληλα αντοχή στον πόνο. Προάγουν την «ευδαιμονία και την ευτυχία» και αποτελούν τα φυσικά οπιοειδή του εγκεφάλου. Τα επίπεδα των ενδορφινών μπορούν να αυξηθούν διαμέσου των νευρώνων στο δέρμα στον εγκέφαλο μέσω της βαθιάς αναπνοής, κατά την διάρκεια της άσκησης και από την κατανάλωση φαγητού. Μπορούν όμως και να μειωθούν λόγω καταστάσεων στρες, γενετικούς λόγους, διαφορετικότητα φύλου κ.ά.

Μειωμένα επίπεδα μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την διάθεση αλλά και την όρεξη (ξέσπασμα σε κλάμα, υπερευαισθησία, θλίψη)

Καλή πρόσληψη (ποσοτικά & διατροφικά) βιταμινών συμπλέγματος Β, μαγνησίου, βιταμίνης D, βιταμίνης C, ασβεστίου και απαραίτητων λιπαρών οξέων είναι απαραίτητη για την παραγωγή ικανοποιητικών επιπέδων ενδορφινών.

Αντιθέτως, διατροφή φτωχή σε λιπαρά ή υποθερμιδική ή υψηλή σε υδατάνθρακες εξαντλεί τα αποθέματα ενδορφινών λόγω της ταυτόχρονης μείωσης των επιπέδων πρωτεϊνών και λιπαρών που είναι απαραίτητα για την παραγωγή τους.

Σεροτονίνη: νευροδιαβιβαστής που βρίσκεται στον γαστρεντερικό σωλήνα όπου συμβάλλει στην ρύθμιση της έκκρισης του γαστρικού οξέος και άλλων πεπτικών υγρών. Ο ρόλος της στον εγκέφαλο χρήζει μεγάλης σημασίας διότι επηρεάζει ένα μεγάλο εύρος λειτουργιών εξασφαλίζοντας ότι τα σήματα των νευρώνων κινούνται με τη σωστή ταχύτητα και ένταση.

Επηρεάζει την διάθεση, τον έλεγχο του πόνου, τη σεξουαλική συμπεριφορά, τον ύπνο και το σημαντικότερο από όλα… τον έλεγχο της όρεξης μέσω του μηχανισμού κορεσμού. Η σεροτονίνη δίνει το μήνυμα στον εγκέφαλο ότι έχουμε καταναλώσει επαρκή ποσότητα φαγητού κι έτσι σταματάει η επιπλέον κατανάλωση φαγητού.

Παρασκευάζεται από το απαραίτητο αμινοξύ τρυπτοφάνη το οποίο διασπάται πρώτα σε 5 HTP και στη συνέχεια μετατρέπεται σε σεροτονίνη.

Συνενεργά συστατικά για την παραγωγή της μέσα στον εγκέφαλο είναι κυρίως οι βιταμίνες συμπλέγματος Β, μαγνήσιο, βιταμίνη C, σίδηρο και χρώμιο.

Διατροφή χαμηλής περιεκτικότητας στα παραπάνω συστατικά έχει ως αποτέλεσμα τα μειωμένα επίπεδα σεροτονίνης με συνέπειες στον οργανισμό όπως πονοκέφαλοι, κατάθλιψη, παχυσαρκία, χρόνια κόπωση, αϋπνία, προεμμηνορυσιακό σύνδρομο, αυξημένη επιθυμία για φαγητό και κυρίως υδατάνθρακες.

Συνοπτικά λοιπόν ο εγκέφαλος επηρεάζει την διατροφή και η διατροφή τον εγκέφαλο. Η ισορροπημένη διατροφή, πλούσια σε όλα τα θρεπτικά συστατικά και σε επάρκεια ενεργειακών αναγκών όπως και τρόποι μείωσης του καθημερινού στρες (άσκηση κ.ά.), οδηγούν σε ισορροπία της χημείας του εγκεφάλου και γενικότερα στην καλύτερη λειτουργία του οργανισμού μας.

Βιβλιογραφία: Κέντρο Εκπαίδευσης και Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών, Μάιος 2011 

Οι παναρισμένες κοτομπουκίτσες Θα ξετρελάνουν μικρούς και μεγάλους. Είναι ιδανικό φαγητό για φιλικό κάλεσμα, για μπουφέ σε πάρτι και για τσιμπολόγημα βλέποντας ταινία ή αγώνα στην TV.

Υλικά

• 700 γραμμ. φιλέτο κοτόπουλου (στήθος)
• 1/2 φλ. τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 1 πρέζα μοσχοκάρυδο
• αλάτι
• φρεσκοτριμμένο πιπέρι
• 2 αυγά χτυπημένα
• 1 1/2 φλ. τσαγιού φρυγανιά τριμμένη
• 3/4 φλ. τσαγιού παρμεζάνα τριμμένη
• σουσαμέλαιο για το τηγάνισμα
• Για τη σπιτική κέτσαπ
• 2 κ.σ. ελαιόλαδο
• 3 μέτρια κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
• 600 γραμμ. ντομάτες ψιλοκομμένες
• 2 σκελίδες σκόρδο
• 3/4 φλ. τσαγιού ξίδι
• 3/4 φλ. τσαγιού ζάχαρη
• 2 κ.γλ. μουστάρδα
• 1/2 κ.γλ. μπαχάρι σκόνη
• 1/2 κ.γλ. γαρίφαλο σκόνη
• 1/2 κ.γλ. αλάτι
• 1/2 κ.γλ. πιπέρι

Κόβουμε τα φιλέτα σε μακρόστενα κομμάτια σε μέγεθος δαχτύλου ή σε μικρές μπουκιές. Βάζουμε το αλεύρι με το αλατοπίπερο και το μοσχοκάρυδο σε μια σακούλα τροφίμων. Τοποθετούμε τα αυγά σε βαθύ πιάτο, χτυπημένα. Αναμειγνύουμε τη φρυγανιά με την παρμεζάνα σε ένα μπολ. Στρώνουμε σε δίσκο αντικολλητικό χαρτί. Αλευρώνουμε καλά τα κομμάτια του κοτόπουλου. Ένα ένα τα τινάζουμε και τα βουτάμε στο χτυπημένο αυγό. Αφήνουμε να στραγγίξει το αυγό και τα κυλάμε στη φρυγανιά με την παρμεζάνα. Τα τοποθετούμε στη λαδόκολλα μέχρι να τελειώσουμε με όλα τα κομμάτια. Αφήνουμε 30΄ στο ψυγείο να σταθεροποιηθεί το πανάρισμα. Ζεσταίνουμε 3 κ.σ. σουσαμέλαιο σε ρηχό τηγάνι αντικολλητικό και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ροδίζουμε για 3΄ τη μία πλευρά, γυρίζουμε απ’ την άλλη πλευρά και ροδίζουμε για 3΄-4΄ μέχρι να χρυσίσουν καλά. Ή μπορούμε να τα ψήσουμε. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200°C και βάζουμε μια λαμαρίνα να ζεσταθεί καλά. Τη λαδώνουμε με πινέλο και αραδιάζουμε τα παναρισμένα στικς. Ψήνουμε για 8΄-10΄ μέχρι να ροδίσουν και τα γυρνάμε να ψηθούν και από την άλλη πλευρά για 8΄ περίπου. Σερβίρουμε με σπιτική κέτσαπ.
Για τη σπιτική κέτσαπ: Στο ελαιόλαδο σοτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να γυαλίσει, σε χαμηλή φωτιά, για 3΄-4΄. Προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και σιγοβράζουμε με σκεπασμένη την κατσαρόλα για 30΄. Την πολτοποιούμε στο μίξερ. Την περνάμε από λεπτό σουρωτήρι και την σιγοβράζουμε για 30΄ μέχρι να πυκνώσει.

 μερίδες 4

Χρόνος Προετοιμασίας 15 λεπτά

Χρόνος Μαγειρέματος 8 λεπτά

Περισσότερες καταπληκτικές συνταγές της Αργυρούς μπορείτε να βρείτε στο www.argiro.gr

Ο φελλός που χρησιμοποιούμε για την σφράγιση του μπουκαλιού παράγεται από τον φλοιό του φελλόδεντρου, μιας ειδικής ποικιλίας δρυός (Quercus Suber L).

Μετά από ειδική επεξεργασία, κόβεται και εφαρμόζεται στη φιάλη για να την σφραγίσει και να περάσει μαζί της το υπόλοιπο της ζωής της.

Τι είναι το φελλόδεντρο;

Η Πορτογαλία είναι η χώρα που υπάρχει το φελλόδεντρο όπως και  στο τμήμα της Ισπανίας που συνορεύει με την Πορτογαλία, στην Δυτική Ιταλία και τη Σικελία, καθώς και σε κομμάτια της Βόρειας Αφρικής που βρέχονται από τη Μεσόγειο (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία). Πρόκειται για δέντρο που ζει μέχρι και 200 χρόνια, στην διάρκεια των οποίων έχει τη δυνατότητα να αναπαράξει τον φλοιό του ως και 18 φορές.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα φελλόδεντρα ήταν από τα βασικά είδη δέντρων της Μεσογείου πριν από 25 εκατομμύρια χρόνια, καθώς ήταν από τα μόνα που μπορούσαν να αντέξουν το πολικό ψύχος που υπήρχε τότε στην περιοχή, λόγω του χοντρού φλοιού τους. Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν από τους πρώτους λαούς που χρησιμοποίησαν τον φελλό στην καθημερινή τους ζωή, τόσο για να σφραγίσουν δοχεία με κρασί και ελαιόλαδο, όσο και για να διατηρούν τα δίχτυα του ψαρέματος στην επιφάνεια και να στεγανοποιούν τις σόλες από τα σανδάλια τους. Ο πρώτος άνθρωπος, ωστόσο, που εμπνεύστηκε τη χρήση του φελλού για την σφράγιση της γυάλινης φιάλης του κρασιού ήταν ο, διάσημος πλέον, καλόγερος (Dom) Pierre Perignon, ο οποίος και τον καθιέρωσε ως το βασικό πώμα για κρασί, μέχρι και τις μέρες μας.

Πλεονεκτήματα  

Το βασικό του πλεονέκτημα του  φελλού είναι η μοναδική μοριακή του σύνθεση, η οποία του προσδίδει ζωτική σημασία στην εξέλιξη ενός κρασιού. Κι αυτό γιατί, ενώ σφραγίζει με αποτελεσματικότητα το μπουκάλι, προστατεύοντας το κρασί από το οξυγόνο και οποιοδήποτε άλλο εξωτερικό παράγοντα, είναι αρκετά διαπερατός, ώστε να επιτρέπει την εισροή απειροελάχιστης ποσότητας αέρα στη φιάλη, σε βάθος χρόνου. Αυτή η τελευταία λειτουργία παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του κρασιού, όσο αυτό παλαιώνει σε ένα κελάρι ή σε μια κάβα.

Μειονεκτήματα 

Το μειονέκτημα του φελλού έινια ότι περιέχει φυσικούς μύκητες οι οποίοι μπορεί να επιμολυνθούν από διάφορα στοιχεία στο περιβάλλον και να παράξουν μία χημική ουσία που ονομάζεται Τριχλωροανισόλη (TCA). Η ουσία αυτή έχει μία πολύ δυσάρεστη οσμή, που μοιάζει με μούχλα, κλεισούρα, βρεμένο χαρτόνι, κλπ. Αν η ουσία TCA προσβάλει έναν φελλό, τότε η δυσοσμία θα μεταδοθεί και στο κρασί, καθιστώντας το, όπως λέγεται, «φελλομένο». Η επιρροή της στο κρασί είναι μη αναστρέψιμη, γι αυτό και το κρασί δεν θεωρείται κατάλληλο προς κατανάλωση. Σε ένα εστιατόριο επιστρέφεται και αντικαθίσταται, μαζί με τα ποτήρια στα οποία, ενδεχομένως, έχει ήδη σερβιριστεί.

Το πρόβλημα αυτό θεωρείται μείζον, γι αυτό και η βιομηχανίες φελλού επενδύουν τεράστια ποσά στην έρευνα για να μπορέσουν να το ελαχιστοποιήσουν. Σήμερα, διάφορες έρευνες ανά τον κόσμο έχουν αποφανθεί ότι το ποσοστό των φελλών που μολύνονται από την ουσία TCA και καθιστούν τα κρασιά «φελλομένα» κυμαίνεται από 1 εως 7%. Οι ίδιες οι εταιρείες παραγωγής φελλού παραδέχονται ότι το πρόβλημα δεν γίνεται να εξαλειφθεί τελείως, ωστόσο αγωνίζονται να το μειώσουν όσο μπορούν περισσότερο. Οι ανταγωνιστές τους, παράλληλα, καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες να τους αποσπάσουν μερίδιο αγοράς (αυτή τη στιγμή ο φελλός έχει πάνω από 70% παγκοσμίως) εισάγοντας στην αγορά νέα είδη πωμάτων από γυαλί, συνθετικό ή και μεταλλικά βιδωτά πώματα.