Η κύρια λειτουργία του φολικού οξέος είναι να βοηθά στην ανάπτυξη του γενετικού υλικού και να συμμετέχει στη σύνθεση ερυθροκυττάρων. Αποτελεί συνένζυμο σε πολλές αντιδράσεις του οργανισμού, όπως ο σχηματισμός πουρινών, τυροσίνης και της σύνθεσης της χολίνης. Η ανεπάρκεια του φολικού οξέος κατά τη διάρκεια της κύησης, σχετίζεται με μια σειρά επιπλοκών. Ποιές είναι; Ποιός είναι ο ρόλος της διατροφής;

Απαντήσεις δίνει στο www.Life2day.gr η Μαρία Κοκκίνου διατροφολόγος – διαιτολόγος . Επιστημονικός συνεργάτης Medidiatrofi .

Τροφές πλούσιες σε φολικό οξύ είναι τα φασόλια, το σπανάκι, οι ντομάτες, το συκώτι, η μαγιά και οι φύτρες.

Η ανεπάρκεια φολικού οξέος α)κατά τη διάρκεια της κύησης, σχετίζεται με μια σειρά επιπλοκών, συμπεριλαμβανομένων των αποβολών, των συγγενών ελλειμμάτων, των αναπτυξιακών ελλειμμάτων και των ελλειμμάτων του νευρικού σωλήνα (έρευνες δείχνουν ότι τα συμπληρώματα φολικού οξέος, αν και δεν μπορούν να προλάβουν εντελώς τα ελλείμματα του νευρικού σωλήνα, ελαττώνουν σημαντικά την επίπτωση τους β)Εκτός της κύησης, η ανεπάρκεια φολικού, οδηγεί σε μεγαλοβλαστική αναιμία όπως συμβαίνει και με την ανεπάρκεια σε Β12. Επειδή τα κλινικά συμπτώματα είναι ταυτόσημα θα πρέπει να προσδιοριστούν οι συγκεντρώσεις στο αίμα και τα ερυθροκύτταρα ώστε να διαφοροποιηθούν οι διαγνώσεις στις δύο ανεπάρκειες, εκτός και αν νευρολογικά συμπτώματα υποδηλώνουν ανεπάρκεια Β12.
Μελέτες και έρευνες του φολικού οξέος σχετικά με την προαγωγή υγείας δείχνουν ότι:
1. διαιτητική πρόσληψη τουλάχιστον 300 mcg ανά ημέρα φολικού οξέος μειώνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου κατά 20% και καρδιακής νόσου κατά 13%, σε σύγκριση με εκείνους που κατανάλωναν λιγότερο από 136 mcg φολικού οξέος ανά ημέρα.
2. πρόσληψη 400 mcg την ημέρα φολικού οξέος μπορεί να αποτρέψει τις καρδιακές παθήσεις με τη μείωση των επιπέδων ομοκυστεΐνης. (Η ομοκυστεΐνη έχει αποδειχθεί ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τις καρδιακές παθήσεις. Ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής αυξάνεται όσο αυξάνονται και τα επίπεδα της ομοκυστεΐνης).
Επίσης,
▪ οι έγκυες γυναίκες που έπαιρναν φολικό οξύ είναι λιγότερο πιθανό να αποκτήσουν παιδιά με ανωμαλίες του νευρικού σωλήνα.
▪ Οι γυναίκες που λαμβάνουν τουλάχιστον 400 mcg ανά ημέρα του φολικού οξέος, στα πρώιμα στάδια της εγκυμοσύνης, μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο γέννησης παιδιών με ελαττώματα.
Υπάρχουν επίσης, ισχυρές ενδείξεις που υποστηρίζουν αρκετά οφέλη από τον εμπλουτισμό των σιτηρών με φολικό οξύ. Παρ’ όλα ταύτα, το Food Standards Agency (FSA) του Ηνωμένου Βασιλείου έλαβε πρόσφατα την απόφαση να μην προστεθεί φολικό οξύ σε προϊόντα σιτηρών. Αν και η Επιτροπή Medical Aspects of Food and Nutrition Policy του Ηνωμένου Βασιλείου εκτίμησε ότι ο εμπλουτισμός των δημητριακών με φολικό οξύ θα απέτρεπε γενετικές ανωμαλίες σε περισσότερα από 70 παιδιά ανά έτος στο Ηνωμένο Βασίλειο, η FSA αποφάσισε κατά τη δράση αυτή οφείλεται διότι είχε ανησυχίες σχετικά με τους μακροπρόθεσμους κινδύνους της προσθήκης φολικού οξέος στα άλευρα και συγκεκριμένα κινδύνους αλληλεπίδρασης του φολικού οξέος με επιληπτικά φάρμακα.
Φυσικά ακόμη περισσότερα είναι τα οφέλη λήψης φολικού οξέος συνδυαστικά και με άλλες βιταμίνες του συμπλέγματος Β.
Βρετανική μελέτη αναφέρει η χορήγηση υψηλής δόσης βιταμινών Β (φολικό οξύ, Β6 και Β12) θα μπορούσε να επιβραδύνει ακόμη και να σταματήσει την καταστροφική πορεία της νόσου Αλτσχάιμερ στους ηλικιωμένους. Πιο συγκεκριμένα η έρευνα έδειξε ότι μεγάλες δόσεις του συμπληρώματος μπορεί να μειώσει κατά το ήμισυ το ποσοστό της συρρίκνωσης του εγκεφάλου – φυσικό επακόλουθο την απώλεια μνήμης και άνοιας στους ηλικιωμένους.
η καθημερινή χορήγηση συμπληρωμάτων φολικού /B6/B12 μπορεί να μειώσει, επίσης, τον κίνδυνο της εκφύλισης ώχρας κηλίδας.
Επομένως, τα προστατευτικά αποτελέσματα από τις καρδιακές παθήσεις, τα εγκεφαλικά επεισόδια, των ανωμαλιών εγκυμοσύνης και των νεογνών, αλλά και άλλων πολλών παθήσεων, ενισχύουν τα οφέλη για τη χρήση τροφών πλούσιων σε φολικό οξύ αλλά και συμπληρωμάτων φολικού οξέος.

Με επιτυχία εξελίσσεται το Χριστουγεννιάτικο Bazaar της εταιρείας Xdesign Χρυσοβιτσιώτης καθώς είναι μεγάλος ο αριθμός των ανθρώπων που το επισκέπτονται και επωφελούνται των ιδιαίτερων τιμών σε διάφορα είδη όπως καναπέδες-κρεβάτι, τραπεζαρίες, δερμάτινα σαλόνια, δερμάτινες γωνίες καθώς και στρώματα και κρεβάτια με αποθηκευτικό χώρο κ.α.


Το Bazaar συνεχίζεται μέχρι στις 22 Δεκεμβρίου και πραγματοποιείται στη κεντρική διάθεση της εταιρείας, στο 23ο ΧΛΜ Αθηνών-Λαυρίου, στο Κορωπί, έναντι Κέντρου Υγείας Κορωπίου.
Για πληροφορίες και οδηγίες πρόσβασης, μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα 2106020381-2.
 Οι ώρες λειτουρίας είναι καθημερινές απο τις 7 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα και Σάββατο και Κυριακή 9πμ μέχρι τις 3μμ το μεσημέρι.
 Η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή και χαρούμενη με χαρμόσυνη μουσική , μελομακάρονα και καλό κρασάκι! 

Οι άνθρωποι που αισθάνονται μόνοι τους διατρέχουν διπλάσιο κίνδυνο να εκδηλώσουν νόσο Αλτσχάιμερ αργότερα στη ζωή τους, ακόμα κι αν έχουν φίλους και οικογένεια, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Τα νέα ευρήματα προέρχονται από ολλανδική μελέτη στην οποία συμμετείχαν 2.173 εθελοντές ηλικίας άνω των 65 ετών, οι οποίοι δεν είχαν ενδείξεις άνοιας κατά την έναρξή της.

Οι ερευνητές τους υπέβαλλαν σε σειρά εξετάσεων στην αρχή της μελέτης, καθώς και τρία χρόνια αργότερα. Όπως διαπίστωσαν, μεταξύ όσων ζούσαν μόνοι, σχεδόν ένας στους δέκα εκδήλωσε άνοια στο μεσοδιάστημα, ενώ μεταξύ όσων ζούσαν με την οικογένειά τους άνοια παρουσίασε ο ένας στους 20.

Αντιθέτως, μεταξύ όσων δήλωσαν πως νιώθουν μοναξιά, άνοια εκδήλωσε το 13,4% έναντι του μόλις 5,7% από εκείνους που δήλωσαν ότι δεν νιώθουν μοναξιά – μία διαφορά της τάξης του 64%.

Όπως αναφέρει η «Επιθεώρηση Νευρολογίας, Νευροχειρουργικής & Ψυχιατρικής», οι συσχετίσεις που παρατηρήθηκαν μπορούν να οφείλονται σε διάφορους παράγοντες.

Ο ένας είναι ότι το αίσθημα της μοναξιάς μπορεί στην πραγματικότητα να αποτελεί ένδειξη νοητικής εκφύλισης, η οποία επηρεάζει τις κοινωνικές δεξιότητες και έτσι οδηγεί στη μοναξιά.

Ο άλλος είναι πως το αίσθημα της μοναξιάς ίσως αποτελεί ένδειξη «ευάλωτης» προσωπικότητας ή έκφραση μιας εγγενούς ευαισθησίας η οποία θέτει ορισμένους ανθρώπους σε αυξημένο κίνδυνο άνοιας.
Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι η συνηθέστερη μορφή άνοιας, αποτελώντας περισσότερο από το 60% των κρουσμάτων της. Στην χώρα μας υπολογίζεται ότι σχεδόν 200.000 άνθρωποι έχουν Αλτσχάιμερ.

Μεγάλο είναι το ποσοστό των εθελοντών αιμοδοτών στην Ελλάδα καθώς ανέρχεται στο 6,5% του γενικού πληθυσμού, τη στιγμή που σε χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία είναι μόλις 3%.

Ωστόσο οι ανάγκες σε αίμα εξακολουθούν να υπάρχουν και το γεγονός ότι οι εθελοντές αιμοδότες γηράσκουν καθιστά αναγκαία την ενίσχυση του θεσμού της εθελοντικής αιμοδοσίας με την προσέλκυση αιμοδοτών νεότερων ηλικιών.

«Η οικονομική κρίση μπορεί να παίρνει τα λεφτά του κόσμου, δεν παίρνει όμως τις ασθένειες αλλά ούτε και την ευαισθησία των πολιτών. Στην αιμοδοσία του Ιπποκρατείου συλλέγουμε 27.000 με 30.000 μονάδες αίματος ετησίως ενώ στο σύνολο της χώρας συλλέγονται 650.000 μονάδες. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία στο πρώτο εξάμηνο του 2012 στο Ιπποκράτειο συλλέξαμε 500 μονάδες περισσότερες από ότι το αντίστοιχο εξάμηνο του 2011.

Το 6,5% του γενικού πληθυσμού στην Ελλάδα είναι αιμοδότες και από αυτό το ποσοστό οι μισοί είναι αιμοδότες που δίνουν τακτικά αίμα, δηλαδή 2-3 φορές των χρόνο, ενώ οι άλλοι μισοί δίνουν αίμα όταν το έχει ανάγκη κάποιος οικείος του. Είμαστε πρώτοι στην εθελοντική αιμοδοσία σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά οι ανάγκες στη χώρα μας είναι αυξημένες λόγω των πολλών περιπτώσεων μεσογειακής αναιμίας.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι ανάγκες σε αίμα καλύπτονται από την εθελοντική αιμοδοσία και νομίζω ότι δεν χρειάστηκε να κάνουμε εισαγωγή αίματος από το εξωτερικό.

Στα κέντρα αιμοδοσίας της Ελλάδας γίνεται άψογη δουλειά όμως καλό θα ήταν να υπήρχε μια κεντρική υπηρεσία διαχείρισης του αίματος» επισήμανε η κ Παπαϊωάννου μιλώντας στο ΑΜΠΕ με αφορμή επιστημονική διημερίδα με θέμα «ο θεσμός της εθελοντικής αιμοδοσίας» που διοργανώνει η Επιστημονική Εταιρεία Φοιτητών Ιατρικής Ελλάδος/Παράρτημα Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Ένωση Δωρητών Οργάνων Σώματος Ανθρώπου.

«Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο στο θέμα της αιμοδοσίας και έχουμε επαρκείς ποσότητες αίματος. Όμως επειδή οι αιμοδότες γηράσκουν θα πρέπει να προσελκύσουμε αιμοδότες από νεότερες ηλικίες ενημερώνοντας τους πολίτες. Κάθε έφηβος από την ηλικία των 17 ετών, με τη συναίνεση του κηδεμόνα του, μπορεί να δώσει αίμα.

Αιμοδότες μπορεί να είναι άτομα μέχρι την ηλικία των 62 ετών, αλλά αν η κατάσταση της υγείας είναι καλή και το επιτρέπει ο γιατρός μπορούν να δίνουν αίμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας» ανέφερε στο ΑΜΠΕ η συντονίστρια διευθύντρια του Κέντρου Αίματος του ΑΧΕΠΑ,Ελένη Χασαποπούλου-Ματάμη.

Στη διάρκεια της ημερίδας σήμερα αναπτύσσονται θέματα που αφορούν την ιστορική πορεία των μεταγγίσεων αίματος καθώς και θέματα ηθικής και δεοντολογίας στις μεταγγίσεις ενώ το αυριανό πρόγραμμα περιλαμβάνει θέματα που αφορούν τις μεταγγίσεις αίματος και των παραγώγων του, τη φιλοσοφία και την διάδοση της εθελοντικής αιμοδοσίας και την πρόληψη και αντιμετώπιση της μεσογειακής αναιμίας.

Η Καλομοίρα και ο συζυγό της Γιώργος Μπούσαλης κρατούν στην αγκαλιά τους τα διδυμάκια τους και είναι πολύ ευτυχισμένοι.

Η γλυκιά τραγουδίστρια γέννησε δυο υγιέστατα αγοράκια το βράδυ της Παρασκευής. Το μάθαμε από τους διαχειριστές της σελίδας της στο twitter που έσπευσαν να της δώσουν συγχαρητήρια!

Οι ασθενείς με παθήσεις απειλητικές για τη ζωή τους , οι οποίοι δεν είναι ούτε σε κώμα, ούτε εγκεφαλικά νεκροί αλλά βρίσκονται σε μια «γκρίζα περιοχή» όπως είναι η διαρκής φυτική κατάσταση, ή υποφέρουν όσο «τους βγαίνει η ψυχή» , πως θα αποφύγουν τον θάνατο και ποιός είναι εκείνος που θα αποφασίσει για την απόσυρση από την θεραπευτική αγωγή τους ή από τα μηχανήματα;

Μία μεγάλη μελέτη έδειξε ότι 70% των ασθενών με παθήσεις απειλητικές για τη ζωή τους δεν ήθελαν καθόλου να συζητήσουν με τους γιατρούς αυτό το θέμα. Το 70% των ασθενών αλλά και των συγγενών τους, θα ήθελαν κάθε είδους εντατική θεραπεία έστω και αν το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν παράταση της ζωής μόνο για ένα μήνα, σύμφωνα με στοιχεία μελετών του εξωτερικού που παρουσίασε ο διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Παπαγεωργίου, Δημήτρης Ματάμης στο συνέδριο με θέμα «Ο στοχασμός του θανάτου. Διεπιστημονικές προσεγγίσεις».

Ωστόσο το 61% των ασθενών ή των συγγενών τους, αποδέχθηκαν άμεσα τις συμβουλές των θεραπόντων ιατρών για απόσυρση της εντατικής θεραπείας και το ποσοστό αυτό μετά από μια εβδομάδα αυξήθηκε σε 90% και μόνο 5% των ασθενών αρνήθηκαν μέχρι τέλους την απόσυρση της εντατικής θεραπείας.

Το 83% και 87% της κοινής γνώμης στις ΗΠΑ και Καναδά αντίστοιχα και 91% στην Αυστραλία θεωρούν ότι οι συγγενείς μαζί με τους γιατρούς πρέπει να συναποφασίζουν για την απόσυρση της εντατικής θεραπείας. Το ίδιο υποστηρίζει και το 73% της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης στη περίπτωση που ο ασθενής δεν είναι σε θέση να αποφασίσει μόνος του, ενώ εάν είναι νηφάλιος τότε μόνο το 30% της κοινής γνώμης αποδέχεται να αποφασίζει μόνος του ο ασθενής.

«Ο θάνατος είναι άσχημος και αποφεύγουμε να βλέπουμε την ασχήμια του. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν μια λανθασμένη εντύπωση περί των δυνατοτήτων της μοντέρνας ιατρικής, νομίζουν ότι η εντατική με τον υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμό μπορεί να κάνει τα πάντα ακόμα και να απωθεί το θάνατο απεριόριστα. Και αν ακόμα φανταστούμε ότι δεν υπάρχουν οικονομικά προβλήματα στα συστήματα υγείας ή δεν υπάρχει πρόβλημα χώρου και γεμίσουμε τα νοσοκομεία με κρεβάτια εντατικής, θα πρέπει όλοι οι άρρωστοι να πεθαίνουν στην εντατική διασωληνωμένοι, καθετηριασμένοι, με μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, με μηχανική υποστήριξη της νεφρικής λειτουργίας, με μηχανική υποστήριξη της καρδιακής λειτουργίας; Τότε η Μονάδα Εντατικής θεραπείας θα ήταν ένα κολαστήριο όπου κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει ήσυχος. Το ερώτημα είναι στο τέλος της ζωής ποιος πρέπει να αποφασίζει για το πώς και το πότε της ζωής ενός ασθενούς τελικού σταδίου», εξηγεί ο κ.Ματάμης.

Η ελληνική νομοθεσία σχετικά με τις ιατρικές αποφάσεις για το τέλος της ζωής προβλέπει ότι: ο γιατρός σε περιπτώσεις ανίατης ασθένειας τελικού σταδίου οφείλει να φροντίζει για την ανακούφιση των ψυχοσωματικών πόνων ακόμη και όταν έχουν εξαντληθεί όλα τα θεραπευτικά περιθώρια, να του προσφέρει παρηγορητική αγωγή, να του συμπαρίσταται μέχρι το τέλος της ζωής του και να φροντίζει ώστε να διατηρεί την αξιοπρέπειά του μέχρι το σημείο αυτό.

Επίσης ο γιατρός οφείλει να γνωρίζει ότι η επιθυμία ενός ασθενή να πεθάνει, όταν αυτός βρίσκεται σε τελικό στάδιο, δεν συνιστά νομική δικαιολόγηση πράξεων οι οποίες στοχεύουν στην επίσπευση του θανάτου.

«Γιατροί, οι οποίοι θεωρούν καθήκον τους την αποτροπή του θανάτου και όχι τη διαφύλαξη της υγείας και την ανακούφιση από τον πόνο, βιώνουν το γεγονός του θανάτου σαν προσωπική ήττα λέγοντας ‘μας πέθανε ο άρρωστος’.
Γιατροί, οι οποίοι για προσωπικούς και νευρωτικούς λόγους αρνούνται να αποδεχθούν το πεπερασμένο της ύπαρξής τους και το θάνατο, εγκλωβίζονται σε μια φοβική μάχη μαζί του, επιμένοντας πάντα για μια ακόμα θεραπευτική προσπάθεια.
Αυτές οι πρακτικές δεν στοχεύουν στην παράταση της ζωής, αλλά στην παράταση της διαδικασίας του θανάτου. Γιατροί, ασθενείς και οικογένειες πρέπει να καταλάβουν την αδυναμία της ιατρικής να μεταθέτει τον θάνατο επ’ αόριστο.
Στόχος της ιατρικής φροντίδας πρέπει να είναι η αποφυγή της παράτασης αλλά και της συντόμευσης της ζωής πέραν του ‘σωστού χρόνου’. Ο καθόρισμος του σωστού χρόνου για παράταση ζωής είναι εξίσου πολύπλοκος και αμφιλεγόμενος με τον καθορισμό του χρόνου του θανάτου. Γατροί οι οποίοι αποδέχονται τον θάνατο ως λογική κατάληξη της ζωής είναι σε θέση να ασκήσουν το καθήκον τους προς τους ασθενείς», προσθέτει ο κ.Ματάμης.

Κοινωνικά και ηθικά ζητήματα του τέλους της ζωής
Σε κάθε εποχή ο άνθρωπος κατανοεί την πραγματικότητα και προβληματίζεται γύρω από τα μεγάλα ζητήματα της ζωής σύμφωνα με τις δυνατότητες, τα μέσα, τις γνώσεις και τις γενικότερες αντιλήψεις που έχει, καθώς και τις ιδιαίτερες καταστάσεις που αντιμετωπίζει.

«Τα ηθικά και κοινωνικά ζητήματα του τέλους της ζωής θα πρέπει να κρίνονται με βάση τη λογική, τις επιστημονικές ιατρικές γνώσεις, τη συμπάθεια προς τον πάσχοντα άνθρωπο και τις σχετικές με αυτά ηθικές αρχές και αξίες που γίνονται ευρύτερα αποδεκτές. Ιδίως με βάση την αρχή της αυτονομίας πρέπει να εξετάζονται κατά περίπτωση και όχι μέσα από γενικεύσεις», επισημαίνει ο καθηγητής του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, Ιωάννης Πέτρου, αναφερόμενος κοινωνικο-ηθικά ζητήματα του τέλους της ζωής και την ελευθερία του ανθρώπου.

Ο κ.Πέτρου υπογραμμίζει ότι τα ζητήματα σχετικά με το τέλος της ζωής και την ευθανασία έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας των μοντέρνων μέσων παρέμβασης στην ανθρώπινη ζωή που διαθέτει η σύγχρονη ιατρική.

«Η αξίωση κάποιου να αφεθεί να πεθάνει δεν βλάπτει κανέναν άλλο. Αλλά και δεν προβάλλεται μια τέτοια αξίωση εύκολα. Είναι αποτέλεσμα μιας αφόρητης ζωής λόγω κάποιας μακροχρόνιας και επώδυνης ασθένειας, η οποία είναι βέβαιο ότι θα τον οδηγήσει στο θάνατο. Στις περιπτώσεις που ο ασθενής τελικού σταδίου έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τη θέλησή του, τότε πρέπει μετά από ενδελεχή ενημέρωσή του να λαμβάνεται υπόψη η θέλησή του και να μην παρατείνεται με ‘τεχνητό’ τρόπο η ζωή του. Στις περιπτώσεις, βέβαια, που δεν έχει τη δυνατότητα να εκδηλώσει τη βούλησή του, το λόγο για τη σχετική απόφαση έχουν οι θεράποντες ιατροί που πρέπει να αποφασίζουν με βάση την ωφέλεια και την αξιοπρέπεια του ασθενή σε συνεννόηση με τους οικείους του, κατά τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας», προσθέτει ο κ.Πέτρου.