H παχυσαρκία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως νόσος και να θεραπεύεται ή καλύτερα να προλαμβάνεται. Ο έλεγχος της παχυσαρκίας δεν είναι απλό μαθηματικό πρόβλημα που ελέγχεται το ισοζύγιο μεταξύ προσλαμβανομένων και καταναλισκομένων θερμίδων, αλλά ένα σύνθετο ιατρικό πρόβλημα, γι΄ αυτό και πρέπει να ασχολείται με αυτό ομάδα ειδικών γιατρών. Σχετικές πληροφορίες μας δίνει ο κ . Αθανασίος Γ. Βλάχος M.D. Χειρούργος – Λαπαροενδοσκόπου- Διευθυντής του Τομέα – Λαπαροενδοσκοπικής Χειρουργικής της ”ΒΙΟΚΛΙΝΙΚΗΣ ” Αθηνών – Μέλος της European Association on Digestive Surgery.
Ένα παχύσαρκο άτομο, για να ληφθεί απόφαση να εισαχθεί στο χειρουργείο για την αντιμετώπιση του προβλήματός θα πρέπει πρώτα από όλα να εξετασθεί από τους ειδικούς γιατρούς (πνευμονολόγο, καρδιολόγο, ενδοκρινολόγο, ψυχίατρο, χειρουργό) που αποτελούν την ιατρική ομάδα που θα αποφανθεί εάν πρέπει να υποβληθεί σε κάποιου είδους χειρουργική θεραπεία ή θα πρέπει να υπάρξει πρώτα προετοιμασία ή και αντένδειξη ακόμη γι΄ αυτήν.
Πρόγνωση
Το σπουδαιότερο όμως από όλα αυτά είναι ότι πρέπει να εξασφαλισθεί η πλήρης συνεργασία του ασθενούς και του θεράποντος ιατρού, διότι πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η προσπάθεια για απώλεια του περιττού σωματικού βάρους δεν τελειώνει με κάποιου είδους επέμβαση, αλλά ξεκινά την επομένη της εγχειρήσεως. Ο ασθενής δεν παύει να είναι κάποιος καταναλωτής που από μόνος του πρέπει να ψάξει και να επιλέξει τον καλό επιστήμονα, τη σωστή μέθοδο μέσα από την σωστή ενημέρωση, την ανθρώπινη συμπεριφορά που του προσφέρεται, γιατί με τον θεράποντα ιατρό του θα συμπορευτούν μαζί πιθανώς αρκετά χρόνια.
Η θεραπεία της παχυσαρκίας διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική.
Στην πρώτη κατηγορία ανήκει η συστηματική και ελεγχόμενη από τον διατροφολόγο σωστή διατροφή, το ενδογαστρικό μπαλόνι και τα φάρμακα (Acomplia, Reductil Xenical), σε συνδυασμό με σωστή και συστηματική σωματική άσκηση. Σ’ αυτή την θεραπεία καταφεύγουν συνήθως ασθενείς με ήπια προβλήματα παχυσαρκίας για να ελαττώσουν κατά λίγα κιλά το βάρος τους (20-30 κιλά περίπου, με ΔΣΜ έως 35-40) ή για να αλλάξουν κατηγορία σωματικού βάρους προετοιμαζόμενοι για κάποιο χειρουργικό χειρισμό. Τα αποτελέσματα όμως είναι απογοητευτικά, γιατί το σύνολο σχεδόν των ασθενών αυτών σε μία 5ετία περίπου, έχει ανακτήσει το 98% του απολεσθέντος βάρους και μερικές φορές πολύ περισσότερο, γι’ αυτό και πρέπει άμεσα ιδίως μετά την αφαίρεση του ενδογαστρικού μπαλονιού να ακολουθεί χειρουργική θεραπεία.
Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν ασθενείς που ο ΔΣΜ είναι άνω του 40 (σε μερικές περιπτώσεις και 35 εφ’ όσον συνυπάρχουν δυο τουλάχιστον συνοδές παθήσεις, π.χ. υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης), ή είναι παχύσαρκοι άνω της 5ετίας με επανειλημμένες προσπάθειες δίαιτας να έχουν αποτύχει.
Οι χειρουργικές επεμβάσεις που εφαρμόζονται στην θεραπεία της παχυσαρκίας χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στην πρώτη ανήκουν αυτές που περιορίζουν την χωρητικότητα του στομάχου και στην δεύτερη αυτές που δημιουργούν δυσαπορρόφηση ή συνδυασμό και των δύο.
Στις περιοριστικού τύπου επεμβάσεις ανήκουν α)η κάθετη γαστροπλαστική, β)ο ρυθμιζόμενος γαστρικός δακτύλιος και γ) η sleeve γαστρεκτομή που αποτελεί ίσως την πιο ιδανική λύση στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας σήμερα.
Στις επεμβάσεις που δημιουργούν δυσαπορρόφηση ανήκουν α)τα διαφόρων ειδών γαστρικά by-pass και β)οι χολοπαγκρεατικές παρακάμψεις.
Μια ξεχωριστή κατηγορία αποτελεί ο γαστρικός βηματοδότης, που όμως ακόμη βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο (κάτι ανάλογο με τον βηματοδότη που τοποθετείται στην καρδιά).
