Απώλεια της λειτουργίας του γονιδίου CRKL προκαλεί συγγενείς ανωμαλίες των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος σε άτομα με σύνδρομο DiGeorge, ανέφερε μια ομάδα επιστημόνων από το Columbia University Medical Center (CUMC). Τα ευρήματα της μελέτης τους δημοσιεύθηκαν στο New England Journal of Medicine .
«Αυτή η μελέτη αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την κατανόηση της γενετικής βάσης των συγγενών ανωμαλιών των νεφρών που σχετίζονται με το σύνδρομο DiGeorge αλλά και στον γενικό πληθυσμό», δήλωσε η Simone Sanna-Cherchi, MD, επίκουρη καθηγήτρια της ιατρικής στο CUMC. «Η επέκταση της γνώσης μας της γενετικής και της ανάπτυξης των νεφρών και των δυσμορφιών τους θα μας δώσει επιπλέον διαγνωστικά εργαλεία γι’αυτήν την παραλλαγή του συνδρόμου DiGeorge και μας προσφέρει έναν πιθανό θεραπευτικό στόχο.»
Το σύνδρομο DiGeorge είναι μια χρωμοσωμική διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει σε δυσμορφίες πολλαπλών οργάνων. Είναι το πιο κοινό σύνδρομο μικροαπαλειφής (microdeletion), στο οποίο λείπει ένα τμήμα ενός χρωμοσώματος. Η κατάσταση προκαλείται όταν διαγράφεται το τμήμα q11.2 του ενός αντιγράφου του 22ου χρωμοσώματος. Η διαγραφή αυτού του τμήματος, το οποίο περιλαμβάνει πάνω από 40 γονίδια, μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη της καρδιάς, του νευρικού συστήματος, των νεφρών και άλλων οργάνων και συστημάτων του σώματος.
Οι επιστήμονες δεν κατανοούν πλήρως τη λειτουργία πολλών από τα γονίδια που επηρεάζονται από το σύνδρομο DiGeorge. Προηγουμένως, οι ερευνητές είχαν εντοπίσει την απώλεια του γονιδίου TBX1 ως πηγή συγγενών καρδιακών δυσπλασιών σε άτομα με σύνδρομο DiGeorge. Ωστόσο, δεν είχε ακόμη βρεθεί η αιτία των συγγενών ανωμαλιών των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος, τα οποία συμβαίνουν σε περίπου 30% των ασθενών DiGeorge.
Σε αυτή τη μελέτη, οι ερευνητές εκτέλεσαν γονιδιωματικές αναλύσεις σε 2666 παιδιά με συγγενείς ανωμαλίες των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος – η μεγαλύτερο παιδιατρική ομάδα με τέτοιες διαταραχές, και 22.094 υγιών ατόμων ως ομάδα ελέγχου, για τον εντοπισμό δομικών παραλλαγών που συνδέονται με αυτές τις ανωμαλίες.
Η ανάλυση προσδιόρισε τη διαγραφή στο τερματικό τμήμα του 22q11.2 ως τη δεύτερη πιο κοινή μικροαπαλειφή σε ασθενείς με δυσπλασίες των νεφρών. Αυτή η μελέτη χαρτογράφησε το υποψήφιο γονίδιο για νεφρική νόσο στο σύνδρομο DiGeorge σε μία μικρότερη περιοχή που περιέχει μόνο εννέα γονίδια. Με τη δοκιμή της λειτουργίας του κάθε γονιδίου σε έμβρυα ψαριού zebra, οι συγγραφείς έδειξαν ότι τρία υποψήφια γονίδια φάνηκαν να προκαλούν δυσπλασίες των νεφρών, εκ των οποίων η απώλεια της λειτουργίας του γονιδίου CRKL και μόνο ήταν ικανή να προκαλέσει ανωμαλίες νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος.
Πέντε από 586 ασθενείς με ανωμαλίες των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος είχαν μία νέα ετερόζυγη παραλλαγή, συμπεριλαμβανομένου ενός κωδικονίου πρόωρου τερματισμού στο CRKL. Η αδρανοποίηση του ίδιου γονιδίου σε έμβρυα ποντικών κατέδειξε τον ρόλο της. «Η ανακάλυψη αυτή μας επέτρεψε να λύσει το ιατρικό μυστήριο σχετικά με την αιτία της νεφρικής νόσου σε άτομα με σύνδρομο DiGeorge», δήλωσε ο Μ Verbitsky, PhD, συνεργάτης ερευνητής στο CUMC και συν-συγγραφέας του άρθρου. «Είναι μία από τις ισχυρότερες γενετικές συσχετίσεις στον τομέα της νεφρολογίας, και επιβεβαιώνει τη χρησιμότητα της διεπιστημονικής προσέγγισης μας σε μια μεγάλη παιδιατρική ομάδα.»
