Της Νικολέτας Ντάμπου
Κατά τον πόλεμο , οι προσπάθειες του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού ήταν πραγματικά υπεράνθρωπες, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες καλούνταν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, αλλά και τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους.
Κύριο μέλημα όλων, αποτελούσε η σταθεροποίηση των τραυματιών και η απομάκρυνσή τους από την πρώτη γραμμή, κάτι που συχνά γινόταν τρέχοντας, βγάζοντας τον τραυματία μέσα από αλεπότρυπες, όταν οι μαχόμενοι ξαναγέμιζαν τα όπλα τους ή αλλιώς, μέσα από τη γραμμή πυρός, αφού οι στρατιώτες δεν τραυματίζονταν σε ασφαλή μέρη!
Η άμεση αντιμετώπιση περιελάμβανε μια σύντομη εξέταση, το σταμάτημα της αιμορραγίας, τη χορήγηση μιας αμπούλας μορφίνης, τον καθαρισμό του τραύματος και το πασπάλισμα της πληγής με σκόνη σουλφοναμίδης.
Στη συνέχεια, ο τραυματίας μεταφερόταν στα μετώπισθεν. Πολύ σημαντική ήταν η ψυχολογική υποστήριξη των τραυματιών αλλά και η πεποίθησή τους ότι δεν πρόκειται να πεθάνουν, αφού γίνουν αντιληπτοί και μεταφερθούν σε Νοσοκομείο, όπως προκύπτει από μαρτυρίες ανθρώπων που τραυματίστηκαν στο πεδίο της μάχης.
Τα τραύματα των διαφόρων μέχρι τότε πολέμων, έμοιαζαν μεταξύ τους. Η διαφορά στην αντιμετώπισή τους, προκύπτει από την εμπειρία που αποκτήθηκε μελετώντας τις απώλειες προηγουμένων πολέμων. Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, περισσότεροι από τους μισούς τραυματίες που έφθαναν σε Νοσοκομείο, κατέληγαν. Το ποσοστό αυτό, κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου μειώθηκε στο 8% ενώ στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο μειώθηκε ακόμη περισσότερο, αγγίζοντας το 4%.
Μία άλλη πολύ συχνή κατάσταση την οποία είχαν να αντιμετωπίσουν οι γιατροί κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, ήταν τα κρυοπαγήματα. Τα κρυοπαγήματα είναι η τοπική βλάβη του δέρματος αλλά και των βαθύτερων ιστών, που προκαλείται από την έκθεση στο ψύχος και ευνοείται από την υγρασία, προσβάλλοντας κυρίως τα πόδια, τα χέρια ή το πρόσωπο.
Οι γιατροί, πολλές φορές καλούνταν να ακρωτηριάσουν το προσβεβλημένο ή τα προσβεβλημένα μέλη, με τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, προκειμένου να σώσουν τη ζωή των ασθενών, ένα έργο αποτρόπαιο και άχαρο αλλά απόλυτα αναγκαίο.
Στη μείωση του ποσοστού των απωλειών μεταξύ των τραυματιών, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, αποφασιστικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι οι τραυματίες που έφθαναν στα Νοσοκομεία ήταν πολύ περισσότεροι από όσους έφταναν μέχρι τότε, λόγω καλύτερης μεταφοράς αλλά και περισσότερο οργανωμένης πρόσβασης.
Θαυματουργά φάρμακα όπως οι σουλφοναμίδες και η πενικιλλίνη, καθώς και αναπτυγμένες χειρουργικές τεχνικές, βοήθησαν ουσιαστικά στην δημιουργία όσο το δυνατό καλύτερης περίθαλψης των τραυματιών. Οι γιατροί, δίνοντας ένα κομμάτι από τη ζωή τους, από την ψυχή τους, αντιμετώπιζαν τους ασθενείς. Για όλους, ήταν ένα κομμάτι της ζωής τους, για όλους, ήταν ένα κομμάτι δικό τους και όλοι, αντιμετώπιζαν με αγωνία κάθε τραυματία.
