Η μετατροπή των καταπιεσμένων συναισθημάτων θυμού και θλίψης οδηγούν στην απάθεια. Όμως η απάθεια, είναι η μέγιστη έκφραση της κατάθλιψης, είναι η μετατροπή του κατ’εξοχήν συναισθηματικού ανθρώπινου όντος σε ένα α-συναισθηματικό απάνθρωπο όν. Πως αντιμετωπίζεται με την ομοιοπαθητική ιατρική ; Σχετικές πληροφορίες μας δίνει ο κ. Σπύρος Α.Κυβέλλος -Γενικός Γραμματέας Έρευνας – Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής .
Ο οργανισμός στην προσπάθεια του να μη πάθει κατάθλιψη-απάθεια, παράγει πλήθος αποπροσανατολιστικών αρνητικών συναισθημάτων (πανικός, αγοραφοβία, φόβος επικείμενου θανάτου) για να βιώσει κάποια άλλα συναισθήματα, λιγότερο επικίνδυνα από τον καταπιεσμένο θυμό και τη θλίψη, αλλά περισσότερο θορυβώδη. Τουλάχιστον έτσι ξεφεύγει από τον κίνδυνο της απάθειας.«Προτιμώ να χτυπώ το πόδι μου και να πονάει, έτσι αποφεύγω να μείνει μόνιμα μουδιασμένο», θα ήταν ένα σωματικό ανάλογο παράδειγμα.
Ο Ομοιοπαθητικός Ιατρός που θα κληθεί να θεραπεύσει έναν ασθενή με κρίσεις πανικού, πολύ λίγο θα νοιαστεί πραγματικά για την περιγραφή των συναισθημάτων του πανικού, της αγοραφοβίας ή του φόβου θανάτου. Και αυτό γιατί στο 90% των περιπτώσεων τα συμπτώματα των κρίσεων πανικού μοιάζουν εξαιρετικά.
Βλέποντας εξατομικευμένα τον ασθενή με κρίσεις πανικού, θα πάρει ολοκληρωμένο ιστορικό και θα επικεντρωθεί σε τρία βασικά στοιχεία:
1) Ποια είναι η ακριβής απόχρωση των καταπιεσμένων συναισθημάτων του ασθενούς που μετατράπηκαν με τον παραπάνω μηχανισμό σε κρίσεις πανικού; (παράδειγμα: απαξίωση, προδοσία, γελοιοποίηση, απογοήτευση κ.α.)
2) Σε ποια χρονική στιγμή και κάτω από ποιες συνθήκες δεν εκφράστηκαν αυτά ; Ποιοι ήταν οι γενεσιουργοί παράγοντες της βίωσης τους ;
3) Ποια είναι η πραγματική «εν τω γεννάσθαι» ιδιοσυγκρασιακή φύση του ασθενούς και βάση αυτής ποια θα έπρεπε να ήταν η υγιής έκφραση αυτών των συναισθημάτων ώστε να μην καταπιεστούν; «Γεννήθηκε πράγματι το καλό παιδί ή έγινε με καταπίεση» θα ήταν ένα απλό ερώτημα στην περίπτωση της μη αντίδρασης του θυμού. Με βάση αυτήν την ιδιαίτερη εξατομικευμένη διερεύνηση του ασθενούς με κρίσεις πανικού, θα δοθεί και το αντίστοιχο ομοιοπαθητικό φάρμακο σε αυτόν.
Ο στόχος της αγωγής δεν είναι μία ακόμα καταστολή στα συμπτώματα του πανικού, όπως κάνει το χημικό αντικαταθλιπτικό, διότι είναι τελείως φανερό ότι αυτό οδηγεί σε βάθος χρόνου στην απάθεια. Ο στόχος στην Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι η επαναφορά του ασθενούς στη φυσική ιδιοσυγκρασιακή, νευρο-ανοσολογική του ισορροπία, σύμφωνα με την οποία είναι καθορισμένος ο οργανισμός του να αντιδρά στα ερεθίσματα, βιώνοντας υγιή συναισθήματα, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του θυμού και της θλίψης.
Μόνο που στην φυσική του ισορροπία, ο οργανισμός είναι προγραμματισμένος να μετατρέπει τα αρνητικά αυτά συναισθήματα, σε δημιουργικότητα και όχι σε κρίσεις πανικού. Αυτός είναι και ο λόγος της μονιμότητας της θεραπείας των κρίσεων πανικού με την Ομοιοπαθητική Ιατρική, προσφέροντας στον ασθενή αυτήν την ανώτερη υγεία που ο εμπνευσμένος δάσκαλος και Καθηγητής της Ομοιοπαθητικής Γ.Βυθούλκας, ορίζει ως Ελευθερία.
