Για να περιορίσουν την εξάπλωση του COVID-19, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων εκπέμπουν το εξής μήνυμα σε ανθρώπους που νοσούν αλλά δεν χρειάζονται νοσηλεία: “παραμείνετε στο σπίτι … απομονωθείτε”. Αυτή είναι μια εύκολη πρόταση να αγκαλιάσουμε εκείνους από εμάς που μπορούν να αντέξουν οικονομικά να μείνουν σπίτι και δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τον αντίκτυπο που δεν δουλεύουν για να λάβουν ένα paycheck. Αλλά για τα εκατομμύρια των εργαζομένων σε αυτή τη χώρα χωρίς πρόσβαση σε αμειβόμενη άδεια, η επιλογή να δουλέψουν άρρωστοι ή να κάθονται σπίτι χωρίς να πληρώνονται δεν είναι καθόλου εύκολη.
Στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ομοσπονδιακός νόμος που να προβλέπει ότι οι εργαζόμενοι λαμβάνουν αμειβόμενη άδεια ασθενείας. Σύμφωνα με την Εθνική Διάσκεψη των Κρατικών Νομοθεσιών, λιγότερες από δώδεκα πολιτείες και η Washington DC παρέχουν αμειβόμενη άδεια ασθενείας. Ορισμένες πόλεις παρέχουν επίσης άδεια ασθενείας με πληρωμή σε ειδικευμένα άτομα, αλλά εκτιμάται ότι 27% ή 32 εκατομμύρια εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα στις ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να λάβουν μια ενιαία ημέρα ασθενείας.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους υπαλλήλους εργάζονται σε μικρές επιχειρήσεις ή σε θέσεις χαμηλού μισθού, ειδικά στη βιομηχανία γρήγορου φαγητού, και γνωρίζουν ότι αν δεν δουλεύουν, δεν θα πληρώνονται. Δεν είναι λοιπόν περίεργο το γεγονός ότι η μη δυνατότητα παραμονής στο σπίτι έχει συσχετιστεί με προηγούμενες εστίες. Δεδομένα από την επιδημία γρίπης H1N1 του 2009 δείχνουν ότι από τα σχεδόν 26 εκατομμύρια εργαζομένων εκείνη την εποχή που μπορεί να είχαν τον ιό, 8 εκατομμύρια εργάζονταν κανονικά.
Η άδεια ασθενείας είναι όχι μόνο κρίσιμη για τη μείωση της εξάπλωσης των μολυσματικών ασθενειών, αλλά και για τη δημόσια υγεία σε γενικές γραμμές. Οι πολλαπλές αξιολογήσεις επιπτώσεων στην υγεία (HIAs) – ένα εργαλείο που παρέχει έναν υγειονομικό φακό για την εξέταση των προτεινόμενων πολιτικών έχουν διεξαχθεί με προτεινόμενες πολιτικές αδειών μετ ‘αποδοχών σε κράτη όπως το Βερμόντ, Μασαχουσέτη και Καλιφόρνια.
Μαζί, οι εν λόγω αξιολογήσεις των επιπτώσεων στην υγεία έχουν δείξει τεράστια οφέλη από τις πολιτικές για την υγεία που συνδέονται με την άδεια ασθενείας, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης της εξάπλωσης των μολυσματικών ασθενειών, ιδίως στον τομέα της παιδικής φροντίδας και των υπηρεσιών εστίασης (μειώνοντας έτσι την εξάπλωση των τροφιμογενών ασθενειών) χρήση του τμήματος έκτακτης ανάγκης. Οι αξιολογήσεις των πολιτικών αδειών μετ ‘αποδοχών απέδειξαν οφέλη για τη σταθερότητα του εργατικού δυναμικού και την αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτές οι πολιτικές είναι πιο επωφελείς για τους εργαζόμενους με χαμηλά ημερομίσθια και με μερική απασχόληση και τους υπαλλήλους των μικρών επιχειρήσεων.
Απαιτείται άμεση δράση για να συμβάλει στη συγκράτηση της αυξανόμενης εξάπλωσης του COVID-19 καθώς και για την προετοιμασία μας για μελλοντικές εστίες που προορίζονται να συμβούν. Ας μην χάσουμε άλλη ευκαιρία να ενημερώσουμε το κοινό και να ζητήσουμε από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να εγκρίνουν νόμους που προβλέπουν άδεια ασθενείας για όλους τους εργαζόμενους της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που εργάζονται με μερική απασχόληση και σε μικρές επιχειρήσεις. Το Κογκρέσο μπορεί να οδηγήσει σε αυτόν τον τομέα και να προωθήσει τον σχετικό νόμο.
Το νομοσχέδιο απαιτεί από τους εργοδότες σε εθνικό επίπεδο με 15 ή περισσότερους υπαλλήλους να παρέχουν τουλάχιστον μία ώρα μισθωτής άδειας μετ’ αποδοχών για κάθε 30 ώρες εργασίας (έως 56 ώρες το χρόνο κατ’ ανώτατο όριο). Όταν ψηφιστεί αυτός ο νόμος δεν θα καλύψει όλους, αλλά θα παράσχει ένα μεγάλο ποσοστό των περίπου 32 εκατομμυρίων εργαζομένων χωρίς πρόσβαση σε αμειβόμενη άδεια ασθενών μια πραγματική επιλογή – να μείνουν στο σπίτι όταν είναι άρρωστοι. Ας αναγνωρίσουμε επιτέλους την πολιτική αδειών μετ’ αποδοχών ως πολιτική δημόσιας υγείας και αναπόσπαστο στοιχείο των προσπαθειών ετοιμότητας αυτής της χώρας.
