Σύμφωνα με τα ευρήματα μελέτης Γάλλων γιατρών, οι ασθενείς που έπασχαν από σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας (ARDS) και ανέπνεαν με τη βοήθεια αναπνευστήρα είχαν λιγότερες πιθανότητες να καταλήξουν, εάν το σώμα τους είχε τοποθετηθεί μπρούμυτα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Αν και οι ειδικοί ισχυρίζονται πως, όταν ο ασθενής βρίσκεται ξαπλωμένος ανάσκελα, η στάση αυτή του σώματος διευκολύνει το οξυγόνο να φτάνει ευκολότερα στους πνεύμονες, ενώ μπρούμυτα, το βάρος του σώματος του ασθενή «πιέζει» μέρος των πνευμόνων του, οι γιατροί επιμένουν ότι βάζοντας σε πρηνή θέση τον ασθενή, ανοίγουν τμήματα των πνευμόνων του που πριν, δεν ήταν ανοιχτά.
Οι γιατροί στις ΗΠΑ συνηθίζουν να τοποθετούν τους ασθενείς με ARDS σε πρηνή θέση. Ιδιαίτερα αυτό το διάστημα, με την πανδημία, έχει πολλαπλασιαστεί η χρήση αυτής της απλής μεθόδου στους ασθενείς με κοροναϊό και όπως φαίνεται, αποδίδει, καθώς οι γιατροί διαπιστώνουν πως, όταν τοποθετούν μπρούμυτα τους ασθενείς, αυτό βοηθάει στο να φτάνει στους πνεύμονές τους μεγαλύτερη ποσότητα οξυγόνου.
Πολλές φορές, η ζωή του ασθενή σώζεται, όπως συνέβη στην περίπτωση ενός 40χρονου άνδρα που εισήχθη σε πολύ κακή κατάσταση σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης και ο γιατρός που τον εξέτασε, ζήτησε τη βοήθεια του δρα Μανγκαλά Ναρασίμχαν, περιφερειακού διευθυντή του ομίλου Northwell Health, προκειμένου να αποφασίσει αν ο άνδρας θα έμπαινε σε μηχανική υποστήριξη.
Ο δρ Ναρασίμχαν, πριν να μεταβεί στη ΜΕΘ, είπε στο γιατρό να δοκιμάσει να τοποθετήσει τον ασθενή μπρούμυτα και να δει, αν αυτό θα τον βοηθήσει, πράγμα που έγινε. Ο ασθενής τελικά, δεν χρειάστηκε μηχανική υποστήριξη. «Σώζουμε ζωές με αυτό, εκατό τοις εκατό» δήλωσε ο δρ Ναρασίμχαν και πρόσθεσε: «Είναι τόσο απλό και έχουμε δει αξιοσημείωτη βελτίωση. Το βλέπουμε σε κάθε ασθενή».
Να σημειωθεί ότι, οι ασθενείς που χρειάζονται αναπνευστήρα και βρίσκονται σε καταστολή, μένουν μπρούμυτα για 16 ώρες περίπου την ημέρα και μόνο τις υπόλοιπες 8 ώρες, τοποθετούνται ανάσκελα, προκειμένου να λαμβάνουν ευκολότερα τις θεραπείες τους και να εξετάζονται από τους γιατρούς.
Μεγαλύτερη δυσκολία αντιμετωπίζουν οι ασθενείς που δεν βρίσκονται σε καταστολή, γιατί τους είναι άβολο να παραμένουν για 16 ώρες μπρούμυτα. Σε αυτή την περίπτωση, το νοσηλευτικό προσωπικό τους βοηθάει να καθίσουν σε αυτή την στάση, τουλάχιστον για ένα τετράωρο, χωρισμένο σε δύο δίωρα. Συνήθως, η μέθοδος αυτή, εφαρμόζεται σε βαρύτερα ασθενείς, που κερδίζουν περισσότερο μένοντας σε αυτή τη θέση.
Ένα μειονέκτημα που υπάρχει στη μέθοδο αυτή είναι ότι, οι ασθενείς χρειάζονται περισσότερη νάρκωση όταν βρίσκονται σε πρηνή θέση, που σημαίνει και μεγαλύτερη παραμονή τους στη ΜΕΘ. Επίσης, η μελέτη των Γάλλων γιατρών έγινε μόνο σε ασθενείς που ανέπνεαν με τη βοήθεια αναπνευστήρα, με αποτέλεσμα, να μην είναι σαφές πώς επιδρά η στάση αυτή, σε ασθενείς που δεν βρίσκονται σε τόσο σοβαρή κατάσταση.
