Στέβια είναι ένας τύπος ζάχαρης που τον συνιστούν οι διαιτολόγοι για αδυνάτισμα, δεν έχει καθόλου θερμίδες, δεν χαλάει τα δόντια και μπορεί να καταναλωθεί ακόμα και από διαβητικούς.

”Κατάγεται” από την Ν. Αμερική και πιο συγκεκριμένα από τα σύνορα Βραζιλίας-Παραγουάης. 

Ανακαλύφθηκε αρχικά από τους Ισπανούς εξερευνητές οι οποίοι όταν γύρισαν στην πατρίδα τους μιλούσαν για ένα γλυκό φυτό με χωνευτικές ιδιότητες. Οι τοπικές φυλές Ινδιάνων την θεωρούσαν θεραπευτικό και διατροφικό θησαυρό. Το 1971 μια ιαπωνική εταιρία έβγαλε για πρώτη φορά στην αγορά, γλυκαντικό από στέβια. Σήμερα το γλυκό βότανο έχει κερδίσει σε ποσοστό 50% την αγορά της Ιαπωνίας και χρησιμοποιείται ευρέως σε όλη την ανατολική Ασία. Επίσης καταναλώνεται αρκετά σε Καναδά και ΗΠΑ. Πρόσφατα επετράπη η χρήση του σε Αυστραλία και Ν. Ζηλανδία και αυτό αναμένεται να αυξήσει κατακόρυφα την ζήτηση. Στη χώρα μας, καλλιεργείται, προς το παρόν, δοκιμαστικά.


Εναλλακτικά γλυκαντικά υπάρχουν πολλά. Ξυλιτόλη, σακχαρίνη, ασπαρτάμη κ.α  Ποιος είναι ο λόγος που έχει γίνει τόσος ντόρος σχετικά με την στέβια; Η ασπαρτάμη και η σακχαρίνη είναι τεχνητές, μη θρεπτικές ουσίες. Η ξυλιτόλη, είναι μεν φυσική ουσία που υπάρχει σε αρκετά φυτά (καλαμπόκι, βρώμη, μούρα κτλ) αλλά μπορούμε να την πάρουμε όμως μόνο αν τα επεξεργαστούμε βιομηχανικά.

Η στέβια διαφέρει, βασικά γιατί είναι πολύ απλά ένα βότανο με γλυκά φύλλα, ένα φυσικό γλυκαντικό με πλούσια διατροφική αξία. Είναι πολύ πρακτική στην χρήση της, καθώς τα φύλλα της μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη μαγειρική όπως π.χ. ο μαϊντανός! Ξερά ή χλωρά, αλεσμένα, τριμμένα. Η επεξεργασμένη στέβια είναι λευκή και κρυσταλλική, όπως η κοινή ζάχαρη. Δεν έχει πρόβλημα στις υψηλές θερμοκρασίες, γι΄ αυτό χρησιμοποιείται άνετα στην ζαχαροπλαστική, σε αντίθεση με την συνθετική ασπαρτάμη. Ακόμα και τα υπολείμματα από τα επεξεργασμένα φύλλα στέβιας είναι χρήσιμα, καθώς μπορούν να καταναλωθούν ως ζωοτροφή. Το γλυκό αυτό βότανο έχει επίσης πλούσια διατροφική αξία, όπως είχαν καταλάβει αιώνες πριν, οι Ινδιάνοι. Είναι πλούσιο σε χλωροφύλλη, χρησιμοποιείται ως χωνευτικό και καταπολεμά την τερηδόνα. Βοηθά τους υπερτασικούς και μπορεί να καταναλωθεί άφοβα από τους διαβητικούς. Έρευνες έχουν δείξει ότι η στέβια, μεταξύ άλλων, διαθέτει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες.


Αν ψάξει κανείς λίγο παραπάνω το θέμα, θα ανακαλύψει ότι η κατανάλωση της στέβιας δεν είναι ελεύθερη παντού! Ο λόγος είναι ότι οι Οργανισμοί Υγείας σε κάθε χώρα αξιολογούν διαφορετικά τις έρευνες που έχουν γίνει γύρω από αυτό το άγνωστο φυτό. Κάποιοι είναι περισσότερο και κάποιοι λιγότερο καχύποπτοι για τις πολλές ευεργετικές του ιδιότητες. Στην Αμερική για παράδειγμα απαγορεύτηκε η κατανάλωση της το 1990 και επετράπη ξανά πριν ένα χρόνο. Στο Χονγκ Κονγκ και την Σιγκαπούρη παραμένει επισήμως απαγορευμένη. Κάποιες ενδείξεις ότι η κατανάλωση της στέβια προκαλεί παρενέργειες σε πειραματόζωα είναι η αιτία που η Ε.Ε. διστάζει να εκδώσει επίσημη άδεια παραγωγής και κατανάλωσης, παρόλο που όλα δείχνουν ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο να το κάνει.

Παρόλο που οι ειδικοί δεν μπορούν να αποφασίσουν, η πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι η κατανάλωση στέβιας είναι εντελώς ακίνδυνη, καθώς στην Ιαπωνία εδώ και 30 χρόνια και δεν έχει καταγραφεί ούτε ένα παράπονο. Οι υπέρμαχοι της στέβιας, πιστεύουν ότι γίνεται ένας πόλεμος γύρω από το «μαγικό φυτό της χιλιετίας», όπως το χαρακτηρίζουν. Πράγματι η επίσημη είσοδος της στέβιας στην παγκόσμια αγορά αναμένεται να προκαλέσει έντονες ανακατατάξεις στην? γλυκιά βιομηχανία. Έχει πολλές πιθανότητες να κερδίσει το 30-40% της αγοράς γλυκαντικών, κάτι που έγινε ήδη στην Ιαπωνία.

Στέβια στη Ελλάδα: 
Η καλλιέργεια της στέβιας έχει ξεκινήσει πειραματικά, σε διάφορες περιοχές, εδώ και 4 χρόνια. Τις μελέτες κάνει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι το κλίμα και το έδαφος της χώρας μας είναι τα πλέον κατάλληλα για την καλλιέργεια της. Η μοναδική διαφορά είναι ότι οι καλλιέργειες εδώ χρειάζονται συχνό πότισμα, ενώ στην Παραγουάη, λόγω των συχνών βροχοπτώσεων, δεν ποτίζονται σχεδόν ποτέ. Η παραγωγή της στέβια είναι εύκολη, δεν έχει πολλούς παρασιτικούς εχθρούς και το κυριότερο; Μοιάζει με την παραγωγή καπνού. Έτσι, εφόσον η δοκιμαστική καλλιέργεια πετύχει στην Ελλάδα, σκοπός είναι να αντικαταστήσει τις καπνοκαλλιέργειες και να δώσει εκ νέου δουλειά στους αγρότες. Το καθαρό κέρδος ανά στρέμμα, σύμφωνα με τους γεωπόνους υπολογίζεται στα 300 ευρώ, γι΄ αυτό υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από όλους τους παραγωγούς. Το Αγρίνιο, η Λαμία, η Καρδίτσα, τα Γιαννιτσά είναι μερικές από τις περιοχές που έχουν ενημερωθεί και είναι έτοιμες να ξεκινήσουν την καλλιέργεια. Το μόνο που μένει είναι η επίσημη άδεια της Ε.Ε. , ώστε να μπει και στην δικιά μας καθημερινότητα η γλυκιά στέβια!

H ένταση της εποχής που ζούμε σ πολλές περιπτώσεις δημιουργεί   αϋπνία . Τα βότανα μπορούν να απαλλάξουν  όσους υποφέρουν από τα ενοχλητικά αυτά συμπτώματα .

Το www.Life2day.gr  σας παρουσιάζει 5 σημαντικά χαλαρωτικά βότανα .

ΒΑΛΕΡΙΑΝΑ
Χρησιμοποιείται από τον 18ο αιώνα ως ηρεμιστικό του νευρικού συστήματος. Είναι γνωστή για τις χαλαρωτικές ιδιότητές της και περιλαμβάνεται σε αρκετά φαρμακευτικά σκευάσματα που ηρεμούν τον οργανισμό. Η βαλεριάνα μειώνει το άγχος, την υπερένταση και τις υστερικές κρίσεις, ενώ η χρήση της ήταν γνωστή από την αρχαιότητα. Μεταξύ άλλων αναφέρεται σε κείμενα του Πλίνιου και του Διοσκουρίδη. Τα έλαια που περιέχει έχουν παρόμοια δράση με τις βιοδιαζεπίνες, ενώ στο παρελθόν χρησιμοποιείτο και κατά της επιληψίας. Μικρές δόσεις αφεψήματος από τη ρίζα του φυτού ανακουφίζουν από τον πονοκέφαλο ενώ παράλληλα ηρεμούν και καταπολεμούν την αϋπνία.

ΠΑΣΣΙΦΛΟΡΑ
Στην Ελλάδα καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό γνωστό ως «ρολόι», όμως ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους βοτανολόγους της Ευρώπης από τον 16ο αιώνα οι οποίοι τη χρησιμοποιούσαν ευρέως στα παρασκευάσματά τους. Τα σημαντικότερα συστατικά της είναι τα φλαβονοειδή, ιδίως η απιγενίνη και η ισοβιτεξίνη, και οι γλυκοσίδες, μεταξύ άλλων η γυνοκαρδίνη. Τα άνθη, τα φύλλα και οι στήμονές της χρησιμοποιούνται νωπά ή αποξηραμένα για τις ηρεμιστικές ιδιότητές τους. Η πασσιφλόρα είναι εξαιρετικά χρήσιμη στη θεραπεία της αϋπνίας, της διέγερσης, της οξυθυμίας και του άγχους.

ΥΠΕΡΙΚΟ ή ΒΑΛΣΑΜΟΧΟΡΤΟ
Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις δεισιδαιμονίες του Μεσαίωνα καθώς την εποχή εκείνη θεωρείτο ότι είχε τη δύναμη να διώχνει τους δαίμονες. Εχει ηρεμιστική δράση και χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Αναφέρεται ακόμη και σε αρχαία κείμενα του Γαληνού ως αντικαταθλιπτικό, ενώ επιστημονικές μελέτες απέδειξαν ότι είναι εξίσου αποτελεσματικό με τα τρίκυκλα αντικαταθλιπτικά όταν αυτά χορηγούνται σε μικρές δόσεις. Αντενδείκνυται για γυναίκες που χρησιμοποιούν αντισυλληπτικά, ασθενείς που λαμβάνουν κυκλοσπορίνες ή πάσχουν από νόσους του ήπατος. Τις θεραπευτικές του ιδιότητες γνώριζαν οι αρχαίοι Ελληνες, οι Ιταλοί, οι Αραβες και οι Πέρσες.

ΧΑΜΟΜΗΛΙ
Ηταν γνωστό από την αρχαιότητα ενώ οι Αιγύπτιοι το είχαν αφιερώσει στον θεό Ηλιο που θεωρείτο γιατρός των μολυσματικών ασθενειών. Το τσάι του χαμομηλιού είναι χαλαρωτικό και συστήνεται για την επίτευξη ψυχικής ηρεμίας. Η γλυκίνη που βρέθηκε ότι περιέχεται στο χαμομήλι μειώνει τους μυϊκούς σπασμούς, ενώ σύμφωνα με τους επιστήμονες παραμένει στο αίμα για περίπου 2 εβδομάδες μετά την κατανάλωση του ροφήματος. Το χαμομήλι χρησιμοποιείται για παθήσεις νευρικής φύσεως όπως νευραλγίες, αϋπνίες, ζαλάδα, κρίσεις άσθματος και ημικρανίες και περιέχει φλαβονοειδή, κουμαρίνες, χολίνη, πυρίτιο, άλατα ασβεστίου, μαγνησίου και καλίου.

ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΑ
Είναι ηρεμιστικό βότανο και σε μεγάλες δόσεις ναρκωτικό. Χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες στη μαγειρική, όμως παράλληλα έχουν αναγνωριστεί οι θεραπευτικές ιδιότητές της καθώς το ρόφημα της μαντζουράνας καταπραΰνει το νευρικό σύστημα. Βοηθά στην ανακούφιση από το άγχος, τις αϋπνίες και τους πονοκεφάλους. Είναι γνωστή από την αρχαιότητα και χρησιμοποιείτο ως φάρμακο από τους Αιγύπτιους και τους Αραβες, ενώ συναντάται στη μεσογειακή φύση. Κατά των νευρικών πονοκεφάλων συστήνεται το αφέψημα ή το έγχυμά της.

 Το ελληνικό καλοκαίρι σε ένα πιάτο, γεμάτο αντιοξειδωτικές ουσίες!

Χρόνος Προετοιμασίας: 15 λεπτά

Χρόνος Μαγειρέματος: 45 λεπτά

Υλικά για 4 μερίδες

• 680γρ. σάλτσα ντομάτας
• 1 μέτριο κρεμμύδι σε φέτες (110γρ.)
• 200γρ.  κολοκυθάκια καθαρισμένα κομμένα σε λεπτές φέτες
• 200γρ. μελιτζάνα κομμένη σε κύβους
• 3  σκελίδες σκόρδου ψιλοκομμένες
• 200γρ. πιπεριές οποιουδήποτε χρώματος
• 8  -10 φύλλα βασιλικού ψιλοκομμένα
• 1κ.γ.  αποξηραμένη ή φρέσκια ρίγανη
• 4κ.σ. εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο

Εκτέλεση:

1. Βάζουμε σε μία κατσαρόλα τη σάλτσα ντομάτας και προσθέτουμε το κρεμμύδι, τα κολοκυθάκια, τη μελιτζάνα, το σκόρδο και τις πιπεριές.

2. Προσθέτουμε τα μυρωδικά και αφήνουμε να βράσει σε μέτρια φωτιά για 45 λεπτά ή σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 1 ώρα περίπου.

3. Όταν θα μαλακώσουν τα λαχανικά τα βγάζουμε από τη φωτιά.

4. Σερβίρεται ζεστό ή σε θερμοκρασία δωματίου.

Πρόταση σερβιρίσματος : Συνοδεύεται με τυρί φέτα

 ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ: Μία συνταγή με πλούσια γεύση συναφής με τις αρχές της ελληνικής παραδοσιακής διατροφής, η οποία περιλαμβάνει πληθώρα θρεπτικών συστατικών! Γεμάτη από φυτικές ίνες για σωστή γαστρεντερική λειτουργία και κάλιο για προστασία από τον κίνδυνο της υπέρτασης! Τα μυρωδικά σε συνδυασμό με την υψηλή περιεκτικότητα των λαχανικών σε αντιοξειδωτικά (βιταμίνη C, λυκοπένιο, φλαβονοειδή), αποτελούν μία μοναδική πρόταση για τη θωράκιση της καρδιάς και για την αποτελεσματική προστασία από τις ελεύθερες ρίζες. Αυτό θα το διαπιστώσουμε άλλωστε βλέποντας τις μονάδες ORAC, με τις οποίες θα μας τροφοδοτήσει στα πλαίσια της καθημερινής απαίτησης σε αντιοξειδωτικές ουσίες.

 ΣΥΝΟΛΟ ORAC ΑΝΑ ΜΕΡΙΔΑ: 3.100

Ποσοστό (%) επί του Μέσου Όρου Ημερήσιας Αντιοξειδωτικής Απαίτησης, βάσει της σύστασης του Αμερικάνικου Οργανισμού Γεωργίας & Τροφίμων (U.S.D.A.): 77,5%

Σημείωση: Η συγκεκριμένη συνταγή περιλαμβάνεται μαζί με άλλες 119 απολαυστικές προτάσεις πλούσιες σε αντιοξειδωτικές ουσίες, στο νέο βιβλίο της Επιστημονικής Ομάδας ΑΠΙΣΧΝΑΝΣΙΣ – ΛΟΓΩ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ: Διατροφή ORAC σε συνταγές που θα λατρέψετε! Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις Επιστημονικές Εκδόσεις ΛΟΓΩ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ, Αθήνα 2012.