Στα δυσάρεστα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης καταγράφεται και η απουσία οδοντιατρικής φροντίδας ακόμα και στα παιδιά, σύμφωνα με την Πανελλήνια Επιδημιολογική Μελέτη Καταγραφής Στοματικής Υγείας.

Τρία στα πέντε παιδιά ηλικίας 5 ετών έχουν τερηδόνα, με την κατάσταση να επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου, με αποτέλεσμα επτά στα δέκα παιδιά στην ηλικία των 12 ετών να έχουν τερηδόνα. Στη δε εφηβεία η τερηδόνα καταγράφεται στο 84% των νέων ηλικίας 15 ετών. Μάλιστα στο νομό Ιωαννίνων, το σύνολο των 15χρονων έχουν τερηδόνα.

Το υψηλότερο ποσοστό παιδιών χωρίς τερηδόνα εντοπίστηκε στην Κεφαλλονιά, την Αχαΐα (5χρονα) και στο Νομό Χανίων (12χρονα και 15χρονα), ενώ θετικό στοιχείο είναι πως διπλασιάστηκε το ποσοστό προληπτικής κάλυψης, συγκριτικά με την αντίστοιχη έρευνα του 2004.

Τα συγκεκριμένα εξαιρετικά ανησυχητικά στοιχεία προέκυψαν από την Επιδημιολογική Μελέτη, η οποία διενεργήθηκε από επιστήμονες των Οδοντιατρικών Σχολών των Πανεπιστημίων Αθήνας και Θεσσαλονίκης, με πρωτοβουλία της Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας (ΕΟΟ).

Όπως διαπίστωσαν οι επιστήμονες, σε σχέση με την περασμένη δεκαετία, ο ελληνικός πληθυσμός εμφανίζει υψηλότερο ποσοστό αναγκών οδοντιατρικής φροντίδας οι οποίες μένουν χωρίς αντιμετώπιση. Το φαινόμενο αυτό αποδίδεται στην παρατεταμένη οικονομική κρίση που καθιστά για πολλούς την οδοντιατρική φροντίδα πολυτέλεια, παρά το γεγονός ότι είναι άκρως απαραίτητη.

Τα ευρήματα της μελέτης παρουσιάστηκαν σήμερα από τους κ.κ. Αθ. Κατσίκη – Πρόεδρο της Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας, Κ. Ουλή – Καθηγητή Παιδοδοντιατρικής, Οδοντιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, Επιστημονικός Υπεύθυνος ΕΟΟ, Συντονιστής ACFF Ελλάς, Α. Καββαδία, Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδοδοντιατρικής, Οδοντιατρική Σχολή ΕΚΠΑ και Α. Βιέρρου – Ειδικευμένη στην Παιδοδοντιατρική, Πρόεδρο Ελληνικής Παιδοδοντικής Εταιρείας, Μέλος ACFF Ελλάς.

Ο πρόεδρος της Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας υπογράμμισε τη σημασία των επιδημιολογικών καταγραφών σε σχέση με τη στοματική υγεία του ελληνικού πληθυσμού και μάλιστα σε μία περίοδο παρατεταμένης κρίσης, κατά την οποία οι πολίτες αντιμετωπίζουν προβλήματα κάλυψης των αναγκών τους. Ο κ. Κατσίκης ανέφερε ότι «τα στοιχεία της μελέτης καταδεικνύουν την ανάγκη να υπάρξει συγκροτημένη πολιτική υγείας από την πολιτεία, προκειμένου να καλυφθούν στο μέγιστο δυνατό, οι ανάγκες των ασφαλισμένων και ανασφάλιστων πολιτών».

Όσον αφορά τους ενήλικες, το ποσοστό των ατόμων που δεν έχουν τερηδόνα είναι δυστυχώς μόλις στο 0,7% για τις ηλικίες 35-44 και 0,1% στις ηλικίες 65-74. Μάλιστα, από τη σύγκριση των αποτελεσμάτων της παρούσας μελέτης με εκείνη του 2004, οι ερευνητές διαπίστωσαν αύξηση των δεικτών τερηδόνας ρίζας.

Παράλληλα μόλις το 11,8% των ενηλίκων 35-44 ετών και το 6,4% των ενηλίκων 65-74 ετών είχαν υγιές περιοδόντιο. Βέβαια, το 53,4% της πρώτης ηλικιακής ομάδας βουρτσίζει μια φορά ή αραιά ή και ποτέ τα δόντια του, με το ποσοστό να εκτινάζεται στο 70% για τη δεύτερη ηλικιακή ομάδα.

Ακόμα επισημάνθηκαν και άλλοι παράγοντες που συνέβαλλαν στη διαμόρφωση των στοιχείων της έρευνας. Για παράδειγμα τα παιδιά με γονείς ανώτατης εκπαίδευσης από αστικές περιοχές επισκέπτονται συχνότερα τον οδοντίατρο, συγκριτικά με τα παιδιά των αγροτικών περιοχών, με γονείς χαμηλότερης εκπαίδευσης. Έτσι ο αγροτικός πληθυσμός εμφανίζει υψηλότερους δείκτες τερηδόνας.

Επίσης όσο αυξάνεται το εκπαιδευτικό επίπεδεο αλλά και το μηναίο εισόδημα αυξάνεται και το ποσοστό των ατόμων που είχε διατηρήσει μεγαλύτερο αριθμό φυσικών δοντιών στη στοματική κοιλότητα.

Τέλος το 38,2% των μεσηλίκων και το 42,9% των ατόμων τρίτης ηλικίας δεν είχε καλύψει τις προσθετικές του ανάγκες. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ηλικίες 65-74 ετών το ποσοστό εκείνων που είχε ανάγκη προσθετικής αποκατάστασης ήταν υψηλότερο το 2013 συγκριτικά με το 2004.

Νέα σημαντικά δεδομένα για την αποτελεσματικότητα και υπεροχή των ουσιών σεκουκινουμάμπης και ομαλιζουμάμπης κατά της Ψωρίασης και της Χρόνιας Αυθόρμητης Κνίδωσης (ΧΑΚ) αντίστοιχα παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια του φετινού Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Δερματολογίας και Αφροδισιολογίας (EADV) που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας.

Συγκεκριμένα, τα νέα δεδομένα Φάσης ΙΙΙ που παρουσιάστηκαν για την σεκουκινουμάμπη στο EADV 2014, αφορούν τη σταθερή αποτελεσματικότητα στην επίτευξη καθαρού δέρματος, ανεξαρτήτως από το πόσο βαριά ήταν η νόσος των ασθενών κατά την έναρξη της θεραπείας.

Πιο συγκεκριμένα, οι νέες αναλύσεις των μελετών Φάσης ΙΙΙ, έδειξαν ότι η θεραπεία με σεκουκινουμάμπη 300mg είχε ως αποτέλεσμα υψηλότερα ποσοστά καθαρού έως σχεδόν καθαρού δέρματος κατά την Εβδομάδα 12, ανεξαρτήτως από τη βαρύτητα της ψωρίασης των ασθενών. Η επίτευξη καθαρού δέρματος διατηρήθηκε σε ασθενείς με ψωρίαση κατά τη διάρκεια ενός έτους θεραπείας. Επίσης, σημαντική θετική σχέση παρατηρήθηκε μεταξύ της επίτευξης καθαρού έως σχεδόν καθαρού δέρματος με σεκουκινουμάμπη, και της ποιότητας ζωής των ασθενών με ψωρίαση. Τα ευρήματα επιβεβαιώνουν εκ νέου τις σημαντικά καλύτερες ανταποκρίσεις που παρατηρούνται στη δημοσιευμένη μελέτη FIXTURE, όπου η σεκουκινουμάμπη παρουσίασε υπεροχή σε σχέση με την ετανερσέπτη.

Η ψωρίαση κατά πλάκας χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες δερματικές βλάβες μεγάλου πάχους, που ονομά¬ζονται πλάκες, και προκαλούν κνησμό, απολέπιση και πόνο. Το 10-30% των ατόμων αναπτύσσουν αρθρίτιδα, που προ¬καλεί πόνο στις αρθρώσεις. Η επίδραση της ψωρίασης στην ποιότητα ζωής των ασθενών είναι παρόμοια με τον καρκίνο, την καρδιοπάθεια, την αρθρίτιδα, το διαβήτη τύπου 2 και την κατάθλιψη. Τα επώδυνα συμπτώματα περιορίζουν την ικανότητα των ασθενών να ασχολούνται με καθημερινές δραστηριότητες και επηρεάζουν τις κοινωνικές τους σχέσεις.

Η σεκουκινουμάμπη είναι η πρώτη θεραπεία που στοχεύει εκλεκτικά την IL-17A και πρόσφατα έλαβε θετική γνωμοδότηση από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για έγκριση ως θεραπεία της μέτριας-σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας. Η τελική απόφαση για την έγκριση της σεκουκινουμάμπης από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων αναμένεται στις αρχές του 2015.

Στο συνέδριο EADV 2014 παρουσιάστηκαν επίσης σημαντικά δεδομένα για τη χρήση της ομαλιζουμάμπης, της μοναδικής εγκεκριμένης επιπρόσθετης θεραπείας για ασθενείς με Χρόνια Αυθόρμητη Κνίδωση που δεν ανταποκρίνονται στα αντιισταμινικά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο, η ομαλιζουμάμπη επιτυγχάνει σημαντική μείωση στον κνησμό και στην εμφάνιση πομφών, με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η ποιότητα του ύπνου, η απόδοση στις καθημερινές δραστηριότητες και στην εργασία. Με αυτόν τον τρόπο αλλάζει τα δεδομένα στη Χρόνια Αυθόρμητη Κνίδωση, δίνοντας στους ασθενείς τη δυνατότητα να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή, έχοντας στη διάθεσή τους μια θεραπεία αποτελεσματική και με γρήγορη δράση, με υψηλό προφίλ ασφάλειας, εύκολο σχήμα χορήγησης και μηδενική συμμετοχή για τον ασθενή.

Η Χρόνια Αυθόρμητη Κνίδωση είναι η πιο συχνή μορφή της χρόνιας κνίδωσης και η συχνότητά της είναι 0.5–1% στον γενικό πληθυσμό. Είναι 2 φορές πιο συχνή στις γυναίκες και πιο συχνά εμφανίζεται στις ηλικίες μεταξύ 20-40 ετών. Οι ασθενείς προσβάλλονται από τη νόσο στα πιο παραγωγικά τους χρόνια και η ποιότητα ζωής τους επιβαρύνεται σημαντικά δυσκολεύοντας την καθημερινότητα τους. Οι λιγότερες ώρες ύπνου και ο κνησμός στο δέρμα μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα, οι ασθενείς με ΧΑΚ να παρουσιάζουν μειωμένη απόδοση στη δουλειά τους, ενώ παράλληλα έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πάσχουν από κατάθλιψη και άγχος.

«Η συστηματική γυμναστική είναι μια συνήθεια του τρόπου ζωής που μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην καταπολέμηση της στυτικής δυσλειτουργίας», λέει στην εφημερίδα «Ουάσινγκτον Ποστ» ο δρ Τζών ΜακΚίνλεϋ, επιδημιολόγος στα Ερευνητικά Ιδρύματα της Νέας Αγγλίας, στην Μασαχουσέτη, ο οποίος συμμετείχε στην επονομαζόμενη «Μελέτη της Ανδρικής Γήρανσης» – μία μεγάλη μελέτη για την στυτική δυσλειτουργία.

Όπως εξηγεί ο δρ ΜακΚίνλεϋ, η συχνότητα της στυτικής δυσλειτουργίας είναι πολύ υψηλή: υπολογίζεται ότι ένας στους δέκα άντρες ηλικίας 40-70 ετών πάσχει από πλήρη στυτική δυσλειτουργί, ενώ ένας στους δύο έχει μερική στυτική δυσλειτουργία.

Μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της στυτικής δυσλειτουργίας και της στεφανιαίας νόσου που δεν οφείλεται σε άλλους γνωστούς παράγοντες κινδύνου (όπως η αυξημένη χοληστερόλη, η υπέρταση, το κάπνισμα και ο διαβήτης).

«Όπως η στεφανιαία νόσος, έτσι και η στυτική δυσλειτουργία είναι ένα πρόβλημα που σχετίζεται με την στένωση των αιμοφόρων αγγείων», λέει. «Αν πρόκειται να δημιουργηθούν στενώσεις στα αγγεία, μπορεί κάλλιστα να αναπτυχθούν πρώτα στο μικροαγγειακό πλέγμα του πέους και μετά στα μεγάλα αγγεία της καρδιάς».

Για τον λόγο αυτό, ο δρ ΜακΚίνλεϋ θεωρεί την στυτική δυσλειτουργία ως «τον καλύτερο δείκτη της στεφανιαίας νόσου, του μεγαλύτερου δολοφόνου των ηλικιωμένων». Ωστόσο, «πολλοί γιατροί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την στυτική δυσλειτουργία ως αναπόφευκτη συνέπεια της ηλικίας, δίχως να εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποτελεί σύμπτωμα μιας κατάστασης (της στένωσης των αγγείων) που μπορεί τελικά να απειλήσει τη ζωή».

Όπως είναι γνωστό, η ηλικία είναι ο βασικότερος και ο πιο καθοριστικός παράγοντας για τη γονιμότητα των γυναικών. Να, λοιπόν, για ποιους λόγους δεν πρέπει να περιμένουμε μέχρι τα σαράντα για να κάνουμε παιδί.

Η απόκτηση ενός παιδιού προϋποθέτει ένα υγιές ωάριο. Ωστόσο, κάτι τέτοιο γίνεται όλο και πιο σπάνιο στο πέρασμα του χρόνου. Στην αρχή της ζωής μας έχουμε ένα εκατομμύριο ωάρια στις ωοθήκες. Τα περισσότερα από αυτά, βέβαια, δεν ωριμάζουν ποτέ. Μέχρι να φτάσουμε την εφηβεία, ο αριθμός τους έχει πέσει στο μισό και συνεχίζει να μειώνεται κάθε χρόνο που περνάει. Ακόμη όμως και τα ωάρια που επιβιώνουν δεν σημαίνει πως μπορούν να γονιμοποιηθούν. «Όσο αυξάνεται η ηλικία, τόσο μεγαλώνει το ποσοστό των ωαρίων με γενετικά προβλήματα» εξηγεί ο δρ. Ντέιβιντ Άνταμσον, Πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Ιατρικής της Αναπαραγωγής. Όπως είναι φυσικό, κάποια στιγμή των υγιή ωάρια λιγοστεύουν. «Σήμερα δεν υπάρχει τρόπος να το αλλάξουμε αυτό. Είναι απλώς η ιστορία της ζωής».

Οι περισσότερες γυναίκες βρίσκονται στο αποκορύφωμα της γονιμότητάς τους στην ηλικία ανάμεσα στα 23 και τα 31. Γύρω στα 31, τα ποσοστά αρχίζουν να πέφτουν με μεγαλύτερη ταχύτητα, περίπου 3% το χρόνο, μέχρι να φτάσουμε στα 35. Από εκεί και πέρα η πτώση επιταχύνεται…

Η μέση γυναίκα στατιστικά αποκτάει παιδί μέχρι τα 41, κάτι τέτοιο όμως δεν είναι εγγυημένο. Η ικανότητά μας να συλλάβουμε ένα παιδί με φυσιολογικό τρόπο τελειώνει περίπου δέκα χρόνια πριν την εμμηνόπαυση. «Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε μεθόδους για να προβλέψουμε με ακρίβεια πότε μία γυναίκα θα μπει στην εμμηνόπαυση» εξηγεί ο δρ. Άνταμσον.

Αλήθεια ή ψέμα; Τι επηρεάζει πραγματικά τη γονιμότητα;

Το χάπι: Ψέμα. «Ακόμη και τον πρώτο μήνα μετά τη διακοπή του χαπιού, έχει κανείς όλες τις πιθανότητες να μείνει έγκυος» λέει η δρ. Μέρι Τζέιν Μίρκιν, καθηγήτρια μαιευτικής και γυναικολογίας στην Ιατρική Σχολή του Γέιλ. «Υπάρχουν μάλιστα στοιχεία που δείχνουν ότι οι γυναίκες που σταματούν το χάπι και μένουν έγκυες από τον πρώτο μήνα, έχουν ελαφρώς αυξημένες πιθανότητες να κάνουν δίδυμα». Τα παιδιά που γεννιούνται μετά το χάπι δεν διατρέχουν αυξημένους κινδύνους υγείας.

Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών: Αλήθεια. Πρόκειται για μία από τις πιο συνηθισμένες αιτίες προβλημάτων γονιμότητας. Οι ορμονικές διαταραχές που συνοδεύουν το σύνδρομο επηρεάζουν τη διαδικασία της ωορρηξίας. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ασταθείς περιόδους, αυξημένη τριχοφυΐα στο πρόσωπο, την κοιλιά και την πλάτη, ακμή και αύξηση βάρους.

Οι προηγούμενες γέννες εξασφαλίζουν τις επόμενες: Ψέμα. Αντίθετα με ό,τι πιστεύουμε, μία εγκυμοσύνη στο παρελθόν δεν αποτελεί απόδειξη ότι θα μπορέσουμε να ξαναμείνουμε έγκυες στο μέλλον. «Σχεδόν μία από τις δέκα γυναίκες που έχουν ήδη αποκτήσει μωρό θα δυσκολευτούν να συλλάβουν ένα δεύτερο» εξηγεί ο δρ. Άνταμσον, ειδικός στην Ιατρική της Αναπαραγωγής.

Ενδομητρίωση: Αλήθεια. «Όταν ο ιστός του ενδομητρίου αναπτύσσεται εκτός της μήτρας, δηλαδή έξω από τις περιοχές που μεγαλώνει φυσιολογικά, τότε ο γυναικολόγος κάνει διάγνωση ενδομητρίωσης» εξηγεί ο κ. Χανδακάς. «Καθώς ο ιστός αυτός μπορεί ακόμη και να μπλοκάρει τις σάλπιγγες, να εμποδίσει τη φυσιολογική ωορρηξία ή να αναστείλει την εμφύτευση ενός γονιμοποιημένο ωαρίου, η ενδομητρίωση μπορεί να οδηγήσει στη στειρότητα».

Διακοπή κύησης: Ψέμα. Μία έκτρωση στο παρελθόν δεν επηρεάζει την ικανότητά να συλλάβουμε ένα υγιές έμβρυο στο μέλλον, εκτός αν η επέμβαση είχε επιπλοκές που έβλαψαν τη μήτρα.

Χημειοθεραπεία: Αλήθεια. Ανάλογα με το είδος και την ποσότητα, η θεραπεία του καρκίνου μπορεί να οδηγήσει σε στειρότητα.

Διατροφή: Ψέμα. Σύμφωνα με το μπεστ-σέλερ «The Fertility Diet» («Η Δίαιτα της Γονιμότητας»), η διατροφή μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά να συλλάβουμε. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά. Ακόμη και οι συγγραφείς του βιβλίου, οι γιατροί Χόρχε Τσαβάρο και Γουόλτερ Γουίλετ, παραδέχονται ότι «η σωστή διατροφή δεν αρκεί για να αποκτήσει κανείς παιδί. Κάποιοι ασθενείς υποφέρουν από τέτοιες διαταραχές ώστε όσες αλλαγές κι αν κάνουν στη διατροφή και τον τρόπο ζωής τους, δεν θα καταφέρουν να συλλάβουν». Οι ειδικοί παραδέχονται ότι το πρόγραμμά τους δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε γυναίκες που είχαν ήδη προβλήματα γονιμότητας.

Τοξίνες: Αλήθεια. Παρόλο που η έρευνα για την επίδραση των τοξινών στη γονιμότητα είναι ακόμη σε εμβρυικό στάδιο, μελέτες σε άτομα που εκτίθενται λόγω επαγγέλματος σε ορισμένα χημικά, όπως τα φυτοφάρμακα, έχουν βρει σύνδεση με τα προβλήματα γονιμότητας. Άλλα στοιχεία δείχνουν ότι ο υδράργυρος και κάποια χημικά που βρίσκονται στα πλαστικά (όπως οι φθαλικοί εστέρες) ίσως να εμποδίζουν τη γονιμότητα.