Επιστημονικά Νέα

Θάλασσα και Ανοσοποιητικό: Παράξενα βακτήρια του βαθέως ωκεανού δεν αναγνωρίζονται από το ανθρώπινο σώμα [vid]

Θάλασσα και Ανοσοποιητικό: Παράξενα βακτήρια του βαθέως ωκεανού δεν αναγνωρίζονται από το ανθρώπινο σώμα [vid]

Θάλασσα και Ανοσοποιητικό: Μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι υπάρχουν στελέχη βακτηρίων που ζουν στα βάθη των ωκεανών, των οποίων το LPS είναι ουσιαστικά αόρατο στους ανθρώπινους υποδοχείς αναγνώρισης προτύπων. Αυτά τα μικρόβια επαναπροσδιορίζουν όσα γνωρίζαμε μέχρι στιγμής αναφορικά με το πώς ο ανθρώπινος οργανισμός αναγνωρίζει πιθανά παθογόνα.

Παρόμοια με έναν cinephile που μπορεί να αναγνωρίσει αμέσως την αισθητική υπογραφή ενός σκηνοθέτη σε μια νέα ταινία, τα κύτταρα μας έχουν ειδικούς αισθητήρες που ονομάζονται υποδοχείς αναγνώρισης προτύπων και πυροδοτούν το ανοσοποιητικό μας σύστημα όταν συναντούν μοριακές δομές κοινών μικροβίων.

Μία από αυτές τις δομές είναι ο λιποπολυσακχαρίτης (LPS), μια μακρά αλυσίδα σακχάρων αγκυρωμένη στην κυτταρική μεμβράνη πολλών τύπων βακτηρίων. Κι ενώ πολλοί ερευνητές υπέθεσαν ότι το σώμα μας θα μπορούσε να το αναγνωρίσει μεταξύ οποιονδήποτε μικροβίων, μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι υπάρχουν στελέχη βακτηρίων βαθέων υδάτων των οποίων το LPS είναι ουσιαστικά αόρατο στους υποδοχείς αναγνώρισης προτύπων.

Το 2017, μια ομάδα επιστημόνων μέσω του ερευνητικού σκάφους του Schmidt Ocean Institute Falkor έπλευσε προς την Προστατευόμενη Περιοχή των Νήσων Φοίνιξ (PIPA) στο Κιριμπάτι – μία από τις μεγαλύτερες προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές του πλανήτη.

Στο πλαίσιο της εξερεύνησής τους στο σχεδόν ανέγγιχτο οικοσύστημα, οι ερευνητές συνέλεξαν βακτήρια από βάθος 3.000 μέτρων (σχεδόν δύο μίλια) κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού. Καλλιέργησαν 50 μικροβιακά στελέχη στο εργαστήριο του πλοίου και τα εξέθεσαν σε ανοσολογικά κύτταρα ανθρώπου και ποντικού. Τα κύτταρα αναγνώρισαν το LPS σε μερικά από τα νέα βακτηριακά στελέχη και αντέδρασαν με τον τρόπο που θα “έβλεπαν” πιο κοινά βακτήρια, όπως για παράδειγμα το Escherichia coli. Ωστόσο, το 80% των βακτηριακών στελεχών από τα βαθειά ύδατα ήταν εντελώς μη αναγνωρίσιμα σε έναν ή και στους δύο κοινούς υποδοχείς αναγνώρισης προτύπων ανίχνευσης LPS.

«Νομίζω ότι το εύρημα είναι εξαιρετικά συναρπαστικό», λέει η Sunny Shin, ανοσολόγος στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, που δεν συμμετείχε στη μελέτη. Σημειώνει ότι τα ευρήματα έρχονται σε αντίθεση με τη διαδεδομένη κατανόηση ότι οι υποδοχείς αναγνώρισης προτύπων μπορούν να αναγνωρίσουν οποιοδήποτε ξένο μόριο. Αντ’ αυτού, το νέο έργο, που δημοσιεύθηκε στο Science Immunology, υποδηλώνει ότι οι υποδοχείς αναγνώρισης έχουν εξελιχθεί ώστε να ανιχνεύουν μόνο τοπικά μικρόβια.

«Το ανοσοποιητικό μας σύστημα έχει σίγουρα την ανάγκη να εντοπίσει κάθε μικρόβιο που θα δούμε καθώς πηγαίνουμε στο Starbucks», λέει ο Jonathan Kagan, συν-συγγραφέας της μελέτης και ανοσολόγος στο Παιδικό Νοσοκομείο της Βοστώνης. Αλλά δεν χρειάζεται να εντοπίζει μικρόβια που ζουν σε ένα περιβάλλον που δεν θα συναντούσαμε φυσικά. Τέτοια μικρόβια περιλαμβάνουν και τα 50 αυτά στελέχη.

Θα πρέπει ωστόσο να ανησυχούμε για τα μικρόβια βαθέων υδάτων που διαφεύγουν του ανοσοποιητικού μας συστήματος;

Πιθανώς όχι. Πρώτον, τα βακτήρια που ευδοκιμούν στα αλμυρά και κρύα νερά του βαθέως ωκεανού δεν είναι πιθανό να “επιτεθούν” στο ζεστό σώμα μας. Παράλληλα, το ανοσοποιητικό μας σύστημα έχει πολλούς άλλους μηχανισμούς για την ανίχνευση διεισδυτικών βακτηρίων. Η αξία ωστόσο των ερευνητικών δεδομένων είναι σημαντική για κλινικές μελέτες και δοκιμές με σκοπό να προωθηθεί η επιστήμη των Εμβολίων και της Ανοσολογίας για μια σειρά ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί πως λειτουργεί το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα:

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις για την υγεία από την Ελλάδα και τον Κόσμο

Διαβάστε Eπίσης:

Θαλασσινά Βρύα: Μπορούν να "ανεβάσουν" ακόμη και τη χαμηλή λίμπιντο

Η Δύναμη του Ωκεανού: Φυσική Πηγή θεραπείας των PTSD Συμπτωμάτων

Διώρυγα του Σουέζ: Άνω κάτω η παγκόσμια ναυσιπλοΐα

svg%3E svg%3E
svg%3E
svg%3E
Περισσότερα

Δοκιμές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης για την αξιολόγηση των ανοσολογικών αντιδράσεων από την επαναμόλυνση με τον ιό του κορωνοϊού

"Η διατήρηση του ρυθμού της επιστημονικής έρευνας και ανάπτυξης, μέσω κρίσιμων μελετών όπως αυτή, παραμένει ο μόνος τρόπος που θα μπορέσουμε πραγματικά να ξεπεράσουμε αυτήν την πανδημία και να την ελέγξουμε".

Το αντιιικό φάρμακο κορωνοϊού δείχνει υπόσχεση σε χάμστερ, και μπαίνει σε δοκιμές σε ανθρώπους

"Αυτά τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η θεραπεία με MK-4482 θα μπορούσε ενδεχομένως να μετριάσει τις εκθέσεις υψηλού κινδύνου στον SARS-CoV-2 και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της καθιερωμένης λοίμωξης SARS-CoV-2 μόνη της ή πιθανώς σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες", λέει η συνοδευτική έκδοση από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας NIH.

Ο κορωνοϊός δεν περνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό αλλά σκοτώνει τους νευρώνες με έμμεσο τρόπο

Κορωνοϊός Εγκέφαλος: Η μεγαλύτερη παθολογοανατομική μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα σε νεκρούς της πανδημίας δείχνει ότι ο κορωνοϊός δεν εισέρχεται στον εγκέφαλο, παρόλα αυτά όμως προκαλεί σοβαρές βλάβες που ίσως εξηγούν τα νευρολογικά συμπτώματα πολλών ασθενών.

Τα άτομα σε αυτήν την ομάδα αίματος έχουν τον μικρότερο κίνδυνο θρόμβωσης

Πρόσφατη μελέτη αναφέρει πως υπάρχει ένας ενδιαφέρων σύνδεσμος που μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση της σχέσης μεταξύ των τύπων αίματος και των θρομβώσεων: Τα άτομα με ομάδα αίματος 0 έχουν χαμηλότερο παράγοντα von Willebrand (VWF), μια πρωτεΐνη που είναι υπεύθυνη για τον σχηματισμό θρόμβων αίματος. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο μια από τις πιθανές εξηγήσεις.

Δύο νέες μελέτες ρίχνουν ακόμη περισσότερο φως στη βρετανική μετάλλαξη

Βρετανική μετάλλαξη: Η άκρως μεταδοτική αυτή παραλλαγή, που αρχικά ανιχνεύθηκε στο Κεντ της Αγγλίας πέρυσι το φθινόπωρο και έκτοτε έχει κυριαρχήσει σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, μεταξύ άλλων εμφανίζοντας γρήγορη εξάπλωση και στην Ελλάδα, δε φαίνεται τελικά να προκαλεί πιο βαριά συμπτώματα και μεγαλύτερες επιπλοκές.

Ατομικά VS Ομαδικά Αθλήματα για τα Παιδιά

Τα αθλήματα χωρίζονται σε ατομικά και ομαδικά. Στα ατομικά οι αθλητές αγωνίζονται μόνοι τους και εξαρτώνται αποκλειστικά από τον εαυτό τους. Αντιθέτως, στα ομαδικά υπάρχουν τουλάχιστον δύο άτομα, με τα οποία συνεργάζονται.