Μελετώντας τον εγκεφαλικό ιστό από νεκρούς δότες, επιστήμονες του Johns Hopkins έχουν βρει ότι διαταράσσονται κοινές ομάδες γονιδίων μεταξύ των ατόμων με σχιζοφρένεια, διπολική διαταραχή και μείζονα κατάθλιψη.
Τα σύνολα των γονιδίων που επηρεάζονται συνήθως προσδιορίζονται με τις μεθόδους προσδιορισμού αλληλουχίας RNA, συμμετέχουν στη σύνθεση πρωτεϊνών, τον έλεγχο των κυττάρων του εγκεφάλου και της επικοινωνίας μεταξύ τους καθώς και της ανοσολογικής απόκρισης, σύμφωνα με τους ερευνητές. “Υπάρχουν λεπτές διαφορές σε επιμέρους γονίδια, και οι διαφορές αυτές είναι πιο εξεσημασμένες σε συστοιχίες γονιδίων που εμπλέκονται σε συγκεκριμένες κυτταρικές διεργασίες στον εγκεφαλικό ιστό των ατόμων με ποικίλες και σοβαρές ψυχικές διαταραχές», λέει ο Sarven Sabunciyan, Ph.D., επίκουρος καθηγητής παιδιατρικής και ερευνητής στο Τμήμα Stanley της Αναπτυξιακής Νευρολογίας στο Johns Hopkins University School of Medicine.
Για τη μελέτη, οι ερευνητές πήραν 100 δείγματα ιστών από τους εγκεφάλους δοτών. Όλα τα δείγματα ήταν από τον ιππόκαμπο (τμήμα του εγκεφάλου με σημαντικό ρόλο στη μνήμη και τον προσανατολισμό στον χώρο). Τριανταπέντε εγκέφαλοι ήταν από άτομα με σχιζοφρένεια, 33 προέρχονταν από άτομα με διπολική διαταραχή και 32 ήταν δεν είχαν εκδηλώσει καμία ψυχική διαταραχή. Από το σύνολο των δειγμάτων του εγκεφάλου τόσο από τον ιππόκαμπο και το κογχομετωπιαίο φλοιό, 57 ήταν από γυναίκες και 100 ήταν από άνδρες. Όλα όμως τα δείγματα ήταν από Καυκάσιους, και οι ηλικίες των δωρητών κυμαίνονταν από 19-68 ετών κατά τη στιγμή του θανάτου.
Οι ερευνητές εντόπισαν γονίδια που παράγουν είτε περισσότερο ή λιγότερο mRNA σε άτομα με ψυχικές διαταραχές από ό, τι σε άτομα χωρίς ψυχική διαταραχή. Στη συνέχεια συγκρίθηκαν τα 1.070 γονίδια που επηρεάζονται σε κάθε διαταραχή με τα γονίδια όπως ομαδοποιούνται ανάλογα με τη λειτουργία τους στο κύτταρο, και προσδιόρισε ποιες ομάδες περιείχαν ένα δυσανάλογο αριθμό γονιδίων είτε με αυξημένο ή μειωμένο mRNA σε άτομα με σχιζοφρένεια, διπολική διαταραχή και μείζονα κατάθλιψη. Η ομάδα αναφέρει ότι από το σύνολο, 13 από αυτές τις ομάδες των γονιδίων ήταν κοινές μεταξύ όλων των τριών ψυχικών διαταραχών. Από αυτές, εννέα ομάδες περιείχαν συνολικά 338 γονίδια (που περιλαμβάνουν ριβοσωματικά γονίδια, υπεύθυνα για την παραγωγή πρωτεϊνών) και 80 από αυτά τα γονίδια είχαν ενεργοποιηθεί, ή ήταν ενεργοποιημένα, σε υψηλότερα επίπεδα σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Για παράδειγμα, σε δείγματα από εγκεφάλους ατόμων με διπολική διαταραχή, 78 από αυτά τα γονίδια είχαν υψηλότερη έκφραση στον ιππόκαμπο, και 79 είχαν υψηλότερη έκφραση στον κογχομετωπιαίο φλοιό συγκριτικά με τους υγιείς. Και στις δύο περιοχές του εγκεφάλου, δείγματα από ‘ατομα με μείζονα κατάθλιψη εξέφραζαν 78 γονίδια περισσότερο από τους υγιείς ενώ σε άτομα με σχιζοφρένεια, 56 γονίδια εκφράζονταν στον ιππόκαμπο, και 52 στον κογχομετωπιαίο φλοιό περισσότερο από τους υγιείς. “Αν και δεν υπάρχει σαφής λόγος για τον οποίο οι εγκέφαλοι των ατόμων με αυτές τις ψυχικές διαταραχές έχουν πιο αναπτυγμένο μηχανισμό παραγωγής πρωτεϊνών, πιστεύουμε ότι τα ευρήματά μας δείχνουν ότι πρόκειται για μια γόνιμη γραμμή έρευνας που αξίζει να συνεχιστεί», λέει ο Sabunciyan.
