Η μοναξιά μπορεί να κληρονομηθεί απ’ τους γονείς του ανθρώπου είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει μια νέα, αμερικανική, επιστημονική έρευνα που διαπίστωσε ότι τα γονίδια ενός ανθρώπου μπορούν να τον προδιαθέσουν, ώστε να γίνει πιο μοναχικός. Η επίδραση του περιβάλλοντος πάντως παίζει σαφώς μεγαλύτερο ρόλο για την πρόκληση της μοναξιάς.
Η νέα αυτή μελέτη εκτιμά ότι η μοναξιά είναι σε ποσοστό 14% έως 27% γενετική, ενώ προηγούμενες εκτιμήσεις είχαν ανεβάσει τη γενετική συμβολή σε 37% έως 55%, ποσοστά όμως που θεωρούνται υπερβολικά.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχιατρικής Άμπραχαμ Πάλμερ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σαν Ντιέγκο, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό νευροψυχοφαρμακολογίας «Neuropsychopharmacology», ανέλυσαν γενετικά και ιατρικά δεδομένα για σχεδόν 10.800 ανθρώπους ηλικίας άνω των 50 ετών, οι οποίοι επιπλέον κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτηματολόγια για το πόσα χρόνια νιώθουν μοναξιά.
Η διαπίστωση της έρευνας είναι ότι σε μερικούς ανθρώπους η μοναξιά τείνει να κληρονομείται μαζί με τον νευρωτισμό και τα συμπτώματα κατάθλιψης. Πιο ασθενής είναι η συσχέτιση της κληρονομικής μοναξιάς με τη σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή. Πάντως μέχρι στιγμής δεν έχει εντοπισθεί κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο που να προκαλεί τη μοναξιά.
H μοναξιά είναι μια κατάσταση η οποία ανέκαθεν συντρόφευε την ανθρώπινη ύπαρξη. Αποτελεί γνώρισμα πολλών δημιουργικών και πρωτοπόρων ανθρώπων, όμως γίνεται αφόρητη όταν δεν μπορούμε να ανακουφιστούμε απ’ αυτήν. Η μοναξιά έχει αυξηθεί πολύ στην κοινωνία μας, κυρίως με τη μετοίκηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού στις μεγάλες πόλεις, καθώς και εξαιτίας του φόβου της εξάρτησης, ο οποίος συχνά αποτρέπει την εμπλοκή σε δημιουργία σχέσεων κοινωνικής δικτύωσης, όπως αναφέρει ο κος Παρασχάκης, ψυχίατρος στο ΨΝΑ, Δαφνί.
Η μοναξιά σχετίζεται με χειρότερη σωματική και ψυχική υγεία, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο για πρόωρο θάνατο, περισσότερο κι από την παχυσαρκία. Ο κος Παρασχάκης αναφέρει: «Η μοναξιά έχει επιπτώσεις τεκμηριωμένες, τόσο στην ψυχική, όσο και στη σωματική υγεία. Ερευνητικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι η μοναξιά δημιουργεί προβλήματα σωματικής υγείας μέσω παραμέλησης τήρησης του τρόπου ζωής, μέσω υπεραντιδραστικότητας στο στρες, καθώς κι ανεπάρκειας των επουλωτικών φυσιολογικών μηχανισμών. Η μοναξιά έχει σχετιστεί με μεταβολές στη λειτουργία του ανοσολογικού, του ενδοκρινολογικού συστήματος και στην μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης».
Φυσικά η μοναξιά βιώνεται διαφορετικά από κάθε άνθρωπο και για ορισμένους αποτελεί πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι για άλλους. Όπως είπε ο Πάλμερ, αυτό ακριβώς μπορεί να οφείλεται στο ότι κάποιος έχει γενετική προδιάθεση στη μοναξιά, ενώ κάποιος άλλος όχι.
