Οι περισσότεροι ενήλικες γνωρίζουν την αξία της απολογίας και της συγγνώμης για την κοινωνία καθώς διατηρεί την κοινωνική αρμονία. Είναι όμως η συγγνώμη εξίσου σημαντική και για τα παιδιά;
H συγγνώμη είναι σημαντική ακόμη και για παιδιά που είναι 6 ή 7 ετών, μια ηλικία κατά την οποία υφίστανται δραματικές και σημαντικές αλλαγές στη γνωστική ανάπτυξη – οπότε και μετακινούνται από την προσχολική ηλικία στη μέση παιδική ηλικία όπου και δημιουργούνται τα θεμέλια μιας κοινωνική δεξιότητα που θα διαρκέσει μια ζωή, σύμφωνα με νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Virginia η οποία δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα στο περιοδικό Social Development.
«Η έκπληξη ήταν ότι τα παιδιά που βίωσαν μια μικρή παραβατική συμπεριφορά και άκουσαν μιαν απολογία αισθάνθηκαν ακριβώς τόσο άσχημα όσο εκείνα που δεν άκουσαν καμία συγγνώμη”, δήλωσε η Marissa Drell, υποψήφια διδάκτωρ ψυχολογίας στο UVA και βασική συγγραφέας της μελέτης. Η Drell έστησε μια κατάσταση όπου τα παιδιά ήταν τα θύματα ενός μικρού ατυχήματος. Τα παιδιά υποβοηθούμενα από έναν ενήλικα κλήθηκαν να χτίσουν πύργους από πλαστικά ποτήρια. Καθώς το παιδί πλησίαζε στην ολοκλήρωση του πύργου του, ο ενήλικας ζητούσε να δανειστεί ένα φλιτζάνι από το παιδί, και με τον τρόπο αυτό ανέτρεπε τον πύργο του παιδιού. Τότε ο ενήλικας είτε απολογούνταν είτε δεν έλεγε τίποτα, και στη συνέχεια αποχωρούσε από το δωμάτιο. Όταν αργότερα τα παιδιά ρωτήθηκαν για τα συναισθήματά τους, φάνηκε πως τα παιδιά που είχαν δεχθεί μια συγγνώμη είχαν νοιώσει το ίδιο άσχημα με εκείνα που δεν άκουσαν λέξη. Η μόνη διαφορά ήταν πως όταν τους ζητήθηκε να προσφέρουν στον ενήλικα αυτοκόλλητα, τα παιδιά που είχαν ακούσει την απολογία φάνηκαν πιο γενναιόδωρα.
Η Dreill υποστηρίζει πως «ακόμα και αν η απολογία δεν έκανε τα παιδιά να νοιώσουν καλύτερα, εντούτοις τα βοήθησε να συγχωρήσουν ευκολότερα. Φάνηκε σα να αναγνώριζαν τη συγγνώμη ως αναγνώριση λάθους εκ μέρους του ενήλικα και να πίστευαν πως αυτός ήταν πιθανό να μην επαναλάβει την πράξη του».
Μια μορφή επανόρθωσης φάνηκε να αποδίδει πολύ καλύτερα από τις υπόλοιπες αφού όσα παιδιά έλαβαν βοήθεια να ξαναφτιάξουν τον πύργο τους, ένοιωσαν καλύτερα και ήταν διατεθειμένα να μοιραστούν περισσότερα με το ενήλικα. «Η αποκατάσταση- μια ενεργός προσπάθεια να επανορθώσεις έπειτα από μια «αμαρτία»- μπορεί να κάνει το θύμα να νοιώσει καλύτερα αφού αποκαθιστά μέρος της ζημιάς και μπορεί να διορθώσει τη σχέση όταν ο παραβάτης δείξει πως τάσσεται υπέρ αυτού».
