Ανεξέλεγκτες διαστάσεις παίρνει η ρύπανση των υδάτων από μαζούτ, που προκλήθηκε από την βύθιση του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη ΙΙ» την περασμένη Κυριακή στον Σαρωνικό.  Η πετρελαιοκηλίδα από το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου έφτασε στη Γλυφάδα και προχωρά προς τη Βούλα, από όπου σήμερα το πρωί απείχε περίπου 300 μέτρα. Ποιες είναι όμως οι επιπτώσεις;

Οι επιπτώσεις στη δημόσια υγεία

Κάποιοι υδρογονάνθρακες πετρελαίου είναι τοξικοί για τον άνθρωπο και παγκοσμίως υπάρχει μικρός αριθμός περιστατικών με μικρά παιδιά που αρρώστησαν ή ακόμη και πέθαναν μετά από ακούσια κατάποση κηροζίνης. Ευτυχώς η γεύση των υδρογονανθράκων πετρελαίου για τον άνθρωπο είναι ιδιαίτερα απεχθής. Έτσι ο κίνδυνος να εκτεθούν οι άνθρωποι σε επιβλαβείς ποσότητες των ουσιών αυτών από ρυπασμένα τρόφιμα ή νερό είναι μικρή.

Όμως το πετρέλαιο περιέχει πολυαρωματικούς υδρογονάνθρακες, κάποιοι εκ των οποίων είναι γνωστές καρκινογόνες ουσίες για τον άνθρωπο. Παλιότερα υπήρξαν φόβοι ότι οι ουσίες αυτές συσσωρεύονται στους οργανισμούς και περνούν στις τροφικές αλυσίδες. Σήμερα έχει αποδειχτεί ότι η κατανάλωση θαλασσινών αποτελεί το 2%-3% της λήψης των υδρογονανθράκων μέσω μιας κανονικής δίαιτας (Clark, 2003).

Η επίπτωση σε ψάρια και πτηνά

Κι ενώ κανείς δεν διανοείται να πάει να κολυμπήσει μέσα στην πετρελαιοκηλίδα, τα ψάρια δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς… Το ίδιο και κάποια θαλασσοπούλια που καταλαβαίνουν αργά περί τίνος πρόκειται. Τα ψάρια µολύνονται από τις χηµικές ουσίες που πετάµε µέσα στο νερό και στην περίπτωση του πετρελαίου, κολλά πάνω στα λέπια τους και τα σκοτώνει καθώς δεν μπορούν να κινηθούν. Το πετρέλαιο είναι ελαφρότερο από το νερό και γι’ αυτό επιπλέει στην επιφάνειά του.

Από τη στιγμή που το πετρέλαιο βρεθεί στη θάλασσα, αρχίζει μια αργή διαδικασία βιοδιάσπασής του από μικροοργανισμούς που έχουν την ικανότητα να διασπούν υδρογονάνθρακες. Το υπόλειμμα του πετρελαίου 3 μήνες μετά τη δημιουργία της πετρελαιοκηλίδας αποτελείται από ένα υδρόφοβο τμήμα, που συσσωματώνεται σε σβώλους, και ένα υδρόφιλο υλικό το οποίο προσλαμβάνει μεγάλες ποσότητες νερού και μετατρέπεται σε ένα παχύρρευστο γαλάκτωμα. Οι σβώλοι κατακάθονται στο βυθό ή μεταφέρονται με τη βοήθεια ρευμάτων στις κοντινές ακτές  όπου παραμένουν για λίγους μήνες ή και για χρόνια.

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here